მწვერვალები ახალ მთების

კავ−კა−სი−ის მა−ღალ ქედ−ზე
მი−დი−ოდ−ნენ სვა−ნე−ბი,
ეხ−ვე−ოდ−ნენ ბი−ლი−კე−ბად
გზე−ბი და−ნა−ქა−ნე−ბი.

შუ−ა−ღა−მე რომ გად−ვი−და,
ერ−თი რაზ−მი ვე−ე−ბა
და−ე−წი−ა დაღ−ლილ მგზავ−რებს
და სას−ტი−კად შე−ე−ბა.

რა დრო ი−ყო და რა მტრო−ბა...
დად−გა სისხ−ლის ფეშ−ხუ−მი,
გა−დი−კიდ−ნენ, აქ - სვა−ნე−თი,
ი−ქით - რაჭა-ლეჩხუმი.

წა−ი−შა−ლა მო−გო−ნე−ბა
ძმო−ბის სი−ა−მა−გე−თა -
ი−სეც ვიწ−რო გზე−ბი მთი−სა
ძმა−თა მტრო−ბამ ჩაჰ−კე−ტა.

შვიდ წე−ლი−წადს შვი−დი კუ−თხე
რა−ტომ უნ−და ჩაჰ−კი−რო -
ვე−ღარ მი−დის სა−მუ−შა−ოდ,
ვე−ღარც სა−ჯა−მა−გი−როდ.

შვიდ წე−ლი−წადს არ უ−ნა−ხავს
სვა−ნეთს გე−მო მა−რი−ლის,
მე−რე მთლად რომ გა−უ−ჭირ−დათ,
მუ−დამ ა−სე არ ივ−ლის...

ეს დი−დი ხნის ამ−ბა−ვი−ა...
იგრძ−ნეს რა ერთ−მა−ნე−თი,
დამშ−ვი−დე−ბულ შრო−მით მო−დის
იმ მთე−ბი−დან სვა−ნე−თი.

გზე−ბი გაჰ−ყავთ - ჟრი−ა−მუ−ლი
ცე−ცხლად შე−მოს−დე−ბი−ა
ყველ−გან, სა−დაც მი−უ−ვა−ლი
და უღ−რა−ნი მთე−ბი−ა.

შე−ერ−თე−ბულ შრო−მას მღე−რის,
ნის−ლე−ბი რომ ე−ხუ−რა,
ხა−ნის−წყა−ლი, გუ−ბის−წყა−ლი,
ცხე−ნის−წყა−ლი, ტე−ხუ−რა.

შე−ერ−თე−ბულ ძა−ლას, შრო−მას
მღე−რის, ვით მაყ−რი−ო−ნი,
ლი−ახ−ვი და ა−ლა−ზა−ნი,
ჭო−რო−ხი და რი−ო−ნი.

შე−ერ−თე−ბულ შრო−მას მღე−რის
ჩანჩ−ქე−რე−ბის მა−რა−გი,
ნა−ტა−ნე−ბი, ი−მერ−ხე−ვი,
ენ−გუ−რი და ა−რაგ−ვი.

მა−შა−ვე−რი, მტკვა−რი, ქსა−ნი,
ა−ლა−ზა−ნი, ძი−რუ−ლა, -
აქ მრა−ვა−ლი ა−თა−სი ხმა
ერ−თად გა−და−კი−რუ−ლა.

მთე−ბო! დასწ−ვით ძვე−ლი შა−ვი
ა−ხალ დრო−ის სი−ა−ლეთ,
თა−ვი−სუ−ფალ მწვერ−ვა−ლე−ბის
დრო−შა ა−აფ−რი−ა−ლეთ!