ღამე მთაში

დაღამდა… წვრილ−ნი ვარსკვ−ლავ−ნი
აყ−ვავ−დენ, დასხ−დენ ცა−ზე−და;
მთვა−რე კი ჯერ არ−სა−და სჩანს,
არ დაგვ−ნა−თო−ის თავ−ზე−და,
ჯერ თუ არ გა−უღ−ვიძ−ნი−ა,
ი−სევ თუ სძი−ნავს მკლავ−ზე−და!
ჯერ გა−მარ−ჯო−ბა არ უთქ−ვამს
შე−მომჯ−დარს გო−რის ფხა−ზე−და,
სხივ−ნი არ და−უგ−ზავ−ნი−ა
პი−რის სა−ბა−ნად წყალ−ზე−და.
მგზავრს უ−ჭირს ბნე−ლით გა−მოსვ−ლა,
დად−გო−მა სწო−რეს გზა−ზე−და.
მთებს ჩა−უც−ვი−ათ შა−ვე−ბი,
ჭმუნ−ვით დასც−ქე−რენ ხე−ვებ−სა;
ცივს ნი−ავს შეს−თა−ვა−ზო−ბენ
უფსკ−რულს მო−ა−რულს დე−ვებ−სა;
ტყისთ−ვი−საც ძა−ძა ჩა−უც−ვამს
სიბ−ნე−ლეს და−ნა−ტე−ვებ−სა.
გორით-გორს ბუ−ვი გას−ძა−ხის,
თრთი−ან ყვა−ვილ−ნი მთე−ბი−სა,
ქო−ჩორს უ−ვარ−ცხნის ნი−ა−ვი,
და−რა−ჯად და−ად−გე−ბი−სა.
მი−თამ ი−ცი−ან ღავ−ღუ−ვი,
რად არ ჰყეფს ჯო−გი მგლე−ბი−სა?!
წყა−ლი სჩქეფს, ხე−ვი ჩა−ტი−რის,
გა−ნა ერ−თი და ო−რი−ა:
ა−ქაც, იქ, ი−მას ი−ქი−თაც,
სა−ცა ფერ−ცხა−ლა გო−რი−ა,
ლა−მა−ზის მთე−ბის ა−სულ−თა
ხმა ხმისთ−ვის შა−უ−წო−ნი−ა.
მად−ლი შენ, ყვე−ლა ერთ−მა−ნეთს,
უ−ფა−ლო, და−უ−მო−ნი−ა;
ა−მა−ზე ტურ−ფა და კარ−გი
მე სხვა ა−ღა−რა მგო−ნი−ა!..
ხე−ვი მთას ჰმო−ნებს, მთა - ხევ−სა,
წყალ−ნი - ტყეს, ტყე−ნი - მდი−ნა−რეთ,
ყვა−ვილ−ნი - მი−წას და მი−წა -
თა−ვის აღზრ−დილ−თა მცი−ნა−რეთ
და მე ხომ ყვე−ლას მო−ნა ვარ,
პირ−ზედ ოფლ-გადამდინარედ!
ეხ−ლა ცა წყნარობს… სო−ფელ−საც
გულ−წყნა−რად და−ე−ძი−ნე−ბა.
უ−ეც−რად შუ−ა−ღა−მი−სას
ცას ჯან−ღი და−ე−ფი−ნე−ბა,
შა−ვი ზღვის შა−ვი ვე−შა−პი
პირ−ღი−ა დაგ−ვე−ღი−რე−ბა,
ჩვენ, მოს−ვე−ნე−ბით მძი−ნა−რეთ,
საჭ−მე−ლად დაგ−ვე−პი−რე−ბა.
მოჰსქ−დე−ბა ქა−რი და ღვა−რი,
სდგას ლეწა-მტვრევა ბრძო−ლი−სა;
დრო−ე−ბა ჩა−მო−ვარდ−ნი−ლა
დი−დი ში−შის და ძრწო−ლი−სა.
მთე−ლი მთა-ბარი იქ−ცე−ვა,
მეორ-მოსვლაა სწო−რე−და!
მოჰ−კაწ−რავს ღვა−რი ტყე-კლდეებს,
მო−აქვს და მოსდ−გამს ყო−რე−და.
ბუ−ნე−ბა მბრძა−ნე−ბე−ლი−ა,
ი−გივ მო−ნაა თა−ვისა,
ზოგ−ჯერ სი−კე−თეს იხ−ვე−ჭავს,
ზოგ−ჯერ მქნე−ლი−ა ა−ვი−სა;
ერთ−ფე−რად მტვირთ−ვე−ლი ა−რის
საქ−მის თეთ−რის და შა−ვისა;
სა−ცა პი−რიმ−ზეს ა−ხა−რებს,
იქ−ვე მ−თხრე−ლი−ა ზვა−ვი−სა…
მა−ინც-კი ლა−მა−ზი ა−რის,
მა−ინც სი−ტურ−ფით ჰყვა−ვი−სა!..