ტყის ზღაპარი
პა−ტა−რა ხეს დიდ ხემ უ−თხრა:
„ა−ღა−რა მსურს მე ხე მერქ−ვას,
ვინც არ გინ−და, მეს−ტუმ−რე−ბა
და უ−გუ−ლოდ მაც−ლის მერ−ქანს;
ა−გერ კი−დევ, იმ კაცს ხე−დავ,
ა−უ−ღი−ა ხელ−ში ცუ−ლი,
გვჭრის და გვჩე−ხავს უ−მო−წყა−ლოდ
ტყე−ში სამტ−როდ შემოსული“.
აქ დიდ−მა ხემ ნაღვ−ლი−ა−ნად
უ−პა−სუ−ხა ხეს პა−ტა−რას:
„იმ ცულს თა−ვი რკი−ნი−სა აქვს,
ჩვე−ნის−თა−ნა ხე აქვს ტა−რად;
ჩვე−ნი მოძ−მე ჩვენ გვღა−ლა−ტობს,
მძლავრს სურს სუსტ−ზე გა−ბა−ტონ−დეს.
რას დაგ−ვაკ−ლებს ჩვენ ის კა−ცი,
ცულს რომ ტა−რად ხე არ ჰქონდეს?“
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
ყაყაჩოსა სიწითლითაანა კალანდაძე |
 |
მითხარ, ქარო!ელიზბარ გაბუნია |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
მზე ამოვა დილითმარიამ წიკლაური |
 |
დედამიწაანი კაპანაძე |
|
გზები გაუვალიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ვიგონებ რა იმ მიქელანჯელოსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ვარდი და ბულბულინინო სტურუა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
შემოდგომალადო ასათიანი |
|
ყვარლის მთებსილია ჭავჭავაძე |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
მე და ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ალექსანდრე ჭავჭავაძეილია ჭავჭავაძე |
