შორს ლი−ლის−ფე−რი მთე−ბი−ა,
ზე−მოთ ღრუბ−ლე−ბი ჩნდე−ბი−ან,
ზოგ−ჯერ მთის წვერ−ზე სხდე−ბი−ან,
ზოგ−ჯერ კი ყალყ−ზე დგე−ბი−ან.
მა−თი ფა−ფუ−კი ფთი−ლე−ბი
თით−ქოს−და სოფ−ლის ფრთე−ბი−ა,
ა−ი, იმ სო−ფელ−ში ცხოვ−რობს
შე−ნი ბა−ბუ და ბე−ბი−ა.
რა მხი−ა−რუ−ლად ჭიკ−ჭი−კებ!
რო−გორ გიბრ−წყი−ნავს თვა−ლე−ბი!
მან−ქა−ნაც ტკბი−ლად ღუ−ღუ−ნებს,-
სოფ−ლისკენ მი−ემგ−ზავ−რე−ბი!
ეს რა ლა−მა−ზი გზე−ბი−ა!
ზღაპ−რებ−ში ნამგ−ზავ−რე−ბი−ა?
ზა−ფხუ−ლო, ეს ველ-მინდვრები
შენ გა−გი−ლა−მა−ზე−ბი−ა!
ირგვ−ლივ რომ ყვა−ვი−ლე−ბი−ა,
მზის−გულ−ზე ი−ფურჩქ−ნე−ბი−ან,
ეს გო−რა−კე−ბი, ბორც−ვე−ბი
თით−ქოს თა−იგულებია!
გზა ი−კე−ცე−ბა მა−ლი−მალ,
ი−ცის, რომ სა−დღაც მთე−ბი−ა,
ზედ რომ ღრუბ−ლე−ბი სხდე−ბი−ან,
და შენ რომ გე−ლო−დე−ბი−ან.
მთის ძირ−თან ტყე−ა გაშ−ლი−ლი,
ტყი−დან რუ ჩქა−რობს ცქრი−ა−ლა,
მთი−დან ჩა−მორ−ბის მდი−ნა−რეც,
ხმატკ−ბი−ლი, ე−ნაწკ−რი−ა−ლა...
ზა−ფხუ−ლის ნა−ქარგ მინდვ−რებ−ზე,
მზის ჩი−ტუ−ნე−ბი სხდე−ბი−ან,
ფრთებს რომ გიქ−ნე−ვენ მაღ−ლი−დან,
ეს ნაც−ნო−ბი ღრუბ−ლე−ბია!
ყვე−ლა−ნი გეგებე−ბი−ან!
მთე−ბიც კი ფეხ−ზე დგე−ბი−ან!
ყვე−ლა−ნი გე−სალ−მე−ბი−ან
და შე−ნი ცქე−რით ტკბე−ბი−ან.