ელენე და პეპელა

პეპ−ლებს დას−დევს მთე−ლი დღე,
ე−ლე−ნი−კო ჭკვი−ა−ნი,
გო−გო ა−რის პა−ტა−რა,
ცელ−ქი წი−თელთ−მი−ა−ნი.
და−ი−ჭი−რე პე−პე−ლა?
-ე−კი−თხე−ბა ბე−ბი−ა,
ჩე−მო ბე−ბო და−ჭე−რა
სულ არ გამ−ჭირ−ვე−ბი−ა,
მაგ−რამ მე−რე გა−ვუშ−ვი,
შე−მე−ცო−და სა−წყა−ლი,
მოკვ−დე−ბო−და ბა−დე−ში,
ხომ ვარ ბე−ბო მარ−თა−ლი?
-კი, ბე−ბი−კოს სი−ცო−ცხლე,
კარ−გი გო−გო ყო−ფილ−ხარ,
ა−გერ შე−ნი პე−პე−ლა,
ი−სევ შენ−თან მოფ−რინ−და.
-ამ ჩვენს ლა−მაზ ბუ−ნე−ბას,
ძლი−ერ გა−ვუფრ−თხილ−დე−ბი,
ე−კო−ლო−გი გა−მო−ვალ,
ბე−ბო, ა−მას გპირ−დე−ბი.