- და−ი−ჭი−რეთ, ეგ მსუ−ნა−გი,
ა−მო−ვი−და, უკ−ვე ყელ−ში.
ყო−ველ ღა−მით, თავ−ხე−დუ−რად,
მი−ჭამს ქათ−მებს სა−ქათ−მე−ში.
ა−რა−სო−დეს არ ვყო−ფილ−ვარ,
ვფი−ცავ, კა−ცო, ა−სეთ დღე−ში.
მოკ−ლედ, გლე−ხის სა−ჩი−ვარ−ზე
და−ა−კა−ვეს მე−ლა ტყე−ში.
გა−ი−მარ−თა სა−სა−მართ−ლო.
მი−სა−მართ−ლედ დათ−ვი დას−ვეს.
პრო−კუ−რო−რად მძი−მე სპი−ლო.
მე−რე მე−ლას და−უ−ძა−ხეს.
პრო−კუ−რორ−მა საქ−მის დასკვ−ნა
სა−სა−მართ−ლოს წა−უ−კი−თხა...
- ა−ღი−ა−რებ და−ნა−შა−ულს? -
მო−სა−მართ−ლემ მე−ლას ჰკი−თხა.
- რას გა−ჩუმ−დი, მე−ლაკუდავ,
ა−მო−ი−ღე ე−ნა;
გა−ნა გუ−შინ სა−ქათ−მე−ში
არ ი−ყა−ვი შე−ნა?
გა−ნა ქათ−მებს შენ არ ჭამ−დი ?
დი−დი გქონ−და ლხე−ნა.
თან წი−წი−ლებს ა−ში−ნებ−დი,
და−უ−პი−რე კბე−ნა.
კი−დევ კარ−გი არ შე−ჭა−მე,
არ გა−გი−წყრა ზე−ნა.
მორ−ჩა, გვე−ყო , მე−ლაკუდავ,
შენ−გან ,,ჭირ−თა თმე−ნა"
ი−ცი, შენ რა ჩა−ი−დი−ნე?
თუ გაქვს წარმოდგე−ნა!
- მე, ის მე−ლა არ ვყო−ფილ−ვარ, -
ი−წყო მე−ლამ ქშე−ნა, -
სულ−ტყუ−ი−ლად გაქვთ თქვენ ჩემ−ზე,
ძმე−ბო, გუ−ლის წყე−ნა.
თა−ნაც ი−სე−თი მოწ−მე მყავს,
და−მი−ჯე−რებთ ყვე−ლა.
და მე−ლი−ამ თა−ვის კუ−დი
მოწ−მედ დაიყე−ნა.
თქვენც ხომ ი−ცით, რომ იმ მე−ლას
ჩემ−ზე დი−დი კუ−დი აქვს,
და რომ სწო−რედ, იმ მე−ლი−ას
სულ ქათ−მე−ბის სუ−ნი აქვს.
გა−ნა გუ−შინ იმ მე−ლი−ამ
არ დაგ−ვიფრ−თხო შვე−ლი?
ი−მე−დი−ა, ჩემს სი−მართ−ლეს,
დაამოწ−მებს მგე−ლი.
მგე−ლი მე−ლას და−ე−მოწ−მა:
-სი−მართ−ლე−ა სრუ−ლი;
სა−ქათ−მე−ში სხვა მე−ლი−ა
ი−ყო შე−პა−რუ−ლი.
ეს მე−ლა კი, სტუმ−რად მყავ−და
და−პა−ტი−ჟე−ბუ−ლი.
უ−ცებ შვე−ლი მო−იყ−ვა−ნეს
ა−კან−კა−ლე−ბუ−ლი;
ცრუ მგელს ფე−რი შე−ეც−ვა−ლა,
წა−უ−ვი−და გული.

მოკ−ლედ მე−ლას სიც−რუ−ისთ−ვის
მი−ე−სა−ჯა წკეპ−ლე−ბი.
მაგ−რამ ი−სე შე−ე−შინ−და,
ჩა−მოსც−ვივ−და ცრემლები.

სპი−ლომ, რო−გორც პრო−კუ−რორ−მა
შე−ი−წყა−ლა მე−ლა:
მარ−ტო მე−ლას რას ვერ−ჩი−თო,
ქა−თამს ჭამ−სო ყვე−ლა.

მოსამართლე და−თუ−ნი−ამ
გა−ის−წო−რა ქუ−დი.
დინ−ჯად დაგ−მო მე−ლაკუდას
საქ−ცი−ე−ლი ცუ−დი.
უ−თხრა: თუ გსურს, რომ მუ−რი−ამ,
არ მოგ−ჭა−მოს კუ−დი;
თუ გსურს, რომ არ ა−გიწ−კეპ−ლონ
ეგ თა−თე−ბი მრუ−დი,
ა−წი, ა−ღარ უნ−და ი−ყო,
შენ, ქათ−მე−ბის ქურ−დი.
ხომ გა−ი−გე, წა−დი ახ−ლა,
სო−როს დაუბრუნდი!

მე−ლამ ბევ−რი ში−ში ჭა−მა
გა−ნაჩენის ლო−დინ−ში.
ად−გა ყვე−ლას ხმის კან−კა−ლით,
მო−უ−ხა−და ბო−დი−ში.
შეძვ−რა თა−ვის სო−რო−ში და
სწრა−ფად ჩაწ−ვა ლოგინში.

იმ დღის მე−რე მე−ლა თურ−მე,
ა−ღარ სჭამ−სო ქა−თამს.
ში−ა, მაგ−რამ სულ იხ−სე−ნებს,
მო−სა−მართ−ლის ნათქ−ვამს...