ჩიტი და ილა

პა−ტა−რა ი−ლამ ე−ზო−ში
ბევ−რი ი−ცელ−ქა დი−ლი−თა;
გა−მო−აყ−რუ−ა მი−და−მო
გამხ−მა−რი ლე−ლის სტვი−რი−თა.

შემ−დეგ მო−ახ−ტა ცხენ−ჯო−ხას,
გაჰ−კურ−ცხლა, გა−ი−ჯი−რი−თა;
ბაღ−ჩას მი−მარ−თა, რომ პი−რი
ჩა−იტკ−ბა−რუ−ნოს ხი−ლი−თა.

მწი−ფე ბალ-თუთას ღი−ღი−ნით
ჩა−უ−ნა−ვარ−და შუ−ა−ში;
ნა−ხა იქ ჩი−ტი გაბ−მუ−ლი
ფრთა-კისრით ცხე−ნის ძუ−ა−ში.

გა−მოხს−ნა გუ−ლის−ფანც−ქა−ლით
მალ−ხა−ზი ჩი−ტი, ცქრი−ა−ლა;
ძა−ფი მო−ა−ბა ფეხ−ზე−და
და მაღ−ლა შე−აფრ−თხი−ა−ლა.

ხან ძირს და−უშ−ვა, ხან შეს−ვა
პა−წი−ა ხო−მან−დულ−ზე−და;
და−კოც−ნა, მი−ე−სა−თუ−თა
და მი−ი−ხუ−ტა გულ−ზე−და.

გა−უ−მას−პინძლ−და ხარ−თუ−თით
ბლის ტოტს აწვ−დი−და მთლი−ა−ნად,
მაგ−რამ რა ნა−ხა მო−წყე−ნით,
ჩიტს უ−თხრა ა−ლერ−სი−ა−ნად:

„იქ−ნე−ბა ნაღვ−ლობ დე−და−ზე?
დე−და მეც მიყ−ვარს ძა−ლი−ან...
აქ მო−სასვ−ლე−ლად, ვინ ი−ცის,
არც დრო აქვს, არ−ცა სცა−ლი−ან...

ა−ჰა, გაფ−რინ−დი ბი−ნა−ზე,
დე−და შენ ნა−ხე თა−ვა−და,
თო−რემ და−გი−წყებს ლო−დინ−სა
ჯავ−რით გახ−დე−ბა ავადა“.

უ−თხრა და ფე−ხი გა−უხს−ნა,
ჩი−ტი ა−ივ−სო ლხე−ნი−თა;
წა−ვი−და, რო−გორც ნი−ა−ვი,
დე−დის−კენ ჭიკჭიკ-სტვენითა.

შორს გა−ა−ყო−ლა ჩი−ო−რას
თვა−ლი პა−ტა−რა ი−ლი−ამ...
მად−ლო−ბა უ−თხრეს გულ−კე−თილს
რო−გორც მზემ, ი−სე დი−ლამა.