ია

ველ−ში ი−ა ა−მო−ვი−და,
მი−ი−ხე−და, მო−ი−ხე−და,
-მწყური−აო! - ჩუ−მა−და თქვა,
და−ძა−ხე−ბა ვერ გა−ბე−და.

ზღვის ორთქ−ლი და ოხ−ში−ვა−რი,
რაც ცას დღი−სით ა−ე−წუ−რა,
ცვარ-ნამებად გარ−დაქმ−ნი−ლი
ი−ის გულ−ზე და−ეპ−კუ−რა.

გა−ზა−ფხუ−ლის კოხ−ტა ყვა−ვილს
გულს სი−ამზე მო−ე−ფი−ნა,
ველს სა−ლა−მი მის−თა−ვა−ზა
და მად−ლო−ბით ცას შეს−ცი−ნა.

კოპწი−ას და ჩა−ნას−კულ−სა,
ლურჯქათიბა-კაბი−ანსა
მთაც ნა−კა−დულს უგ−ზავ−ნი−და,
ცივწინწკლება-ქაფი−ანსა.

და უთვ−ლი−და გა−მარჯ−ვე−ბას,
ცხონ−და თქვე−ნი მშო−ბე−ლი−ო,
აქ ეს ა−რის, მანდ შე−ნა ხარ
გა−ზა−ფხუ−ლის მ−თხრო−ბე−ლი−ო...

ველ−ში ი−ა ცქრი−ალებდა,
კლდე−ზე წყა−რო ჩქრი−ალებდა,
მთა და ბარ−ში გა−ზა−ფხუ−ლის
უხ−ვი მად−ლი ტრი−ალებდა...