სალამური

სად ხარ, ჩე−მო სა−ლა−მუ−რო,
ხმატკ−ბი−ლო და სა−ა−მუ−რო,
რომ შე−ნის ხმით ჩრდი−ლო−ეთ−ში
ქართ−ველს გუ−ლი გა−მი−ხუ−რო!

რო−ცა მ−წყემ−სი გი−პყრობს ხელ−ში
და გაჰ−კი−ვის მთა და ველ−ში,
ტკბილ−სა ხმა−სა ცა−ში ჰკარ−გავს
და სევ−დი−სას - შავს ქვესკ−ნელ−ში,

მა−შინ ფიქ−რი ჩე−მი შენს ხმას
გარს ეხ−ვე−ვა, ვი−თა ძმა ძმას
და შე−ნი კვნე−სით მა−გო−ნებს
სა−ქართ−ვე−ლოს მწა−რე მოთქ−მას:

ხან სპარ−სელ−ნი აკვ−ნე−სე−ბენ,
ხან თურ−ქე−ბი ა−ოხ−რე−ბენ,
ხან სკვი−თე−ბი, დროს შერ−ჩე−ვით,
მყუდ−რო−ე−ბას უშ−ფო−თე−ბენ!

მაშ, უ−წყა−ლო სა−ლა−მუ−რო,
მტი−რა−ლო, არსა−ა−მუ−რო,
რად მსურს შე−ნი ხმა ვის−მი−ნო
და ქართვ−ლის ბედს მო−ვემ−დუ−რო?!

მაგ−რამ ზოგ−ჯერ რომ ტკბი−ლი ხმა
სა−ნუ−გე−შოდ მიჰფ−რენს აღ−მა
და ჩემთ გიჟ−თა ოც−ნე−ბა−თა
ხარ−ბად ინთ−ქავს უფსკ−რუ−ლი ღრმა,

თავ−გან−წი−რულს მა−მუ−ლის მცველს
წარ−მო−ვიდ−გენ მა−შინ ქართ−ველს:
მტერს შეჰყ−ვი−რის: “ჰკა მაგასა!”
გა−მო−სუ−ლი ბრძო−ლი−სა ველს.

ა−ბა ეს ხმა, სა−ლა−მუ−რო,
ტკბილხ−მო−ვა−ნო, სა−ა−მუ−რო,
ა−რო−დეს არ მომ−ყირჭ−დე−ბა,
ძალ−გიძს მუ−დამ მო−მა−წყუ−რო!

ქარ−თუ−ლად ჰკვნეს, ქარ−თუ−ლად სტვენ,
ქართ−ვე−ლის გულს ა−მით ალ−ხენ,
ხა−სი−ათს და ჩვე−უ−ლე−ბას
წი−ნა−პარ−თა გვა−გო−ნებ ჩვენ.

მაგ−რამ, ჩე−მო სა−ლა−მუ−რო,
გრძნო−ბით მსტვე−ნო, სა−ა−მუ−რო.
ა−ღა−რა−ვინ გიგ−დებს დღეს ყურს,
სჯობს, ი−სევ მ−წყემსს ემ−სა−ხუ−რო!..