ზღვაო, აღელდი, აღელდი!

ზღვა−ო, ა−ღელ−დი, ა−ღელ−დი,
ქარ−ტე−ხილს და−ე−მორ−ჩი−ლე!
ა−ამ−თა−გო−რე ტალ−ღე−ბი,
კი−დე−ებს გა−და−ა−ცი−ლე!

მარ−გა−ლი−ტე−ბის სა−ლა−რო
შე−ნი უფსკ−რუ−ლი გუ−ლი−ა,
მყუდ−რო−ე−ბის დროს ის გან−ძი
ქვეყ−ნისთ−ვის და−ფა−რუ−ლი−ა.

მხო−ლოდ რო−დე−საც მრის−ხა−ნებ,
გულს უხს−ნი მზეს და მთვა−რე−სა,
იმ მარ−გა−ლი−ტებს შეს−ტყორც−ნი
შენ შემკვ−რელს ა−რე−მა−რე−სა.

პო−ე−ტო! ნურც შენ ეკრ−ძალ−ვი
მრის−ხა−ნე გუ−ლის ღელ−ვა−სა!..
ძი−ლის დროს ქუ−ხილს ნუ მოშ−ლი
და სიბ−ნე−ლის დროს ელ−ვა−სა!