მუშის ნატვრა

ვი−საც რა უნ−და უყ−ვარ−დეს,
სულ სხვა−ა ჩე−მი ტრფი−ა−ლი:
მიყ−ვარს პირწ−მინ−და ნამ−გა−ლი,
მი−სი ყა−ნა−ში ტრი−ა−ლი!..

თა−ვი მო−უკვ−დეს ზო−გი−ერთს,
რომ ი−ტა−ცე−ბენ სხვისასა…
სა−წყალ კაცს ჯი−ბეს აჭ−რი−ან,
ურ−ცხვად ივ−სე−ბენ ქი−სა−სა.

ქო−რი ვარ, სხვას რომ მოვ−ტა−ცო?
რად გა−ვი−შა−ვო პი−რი მე?
გარს შე−მო−ვევ−ლე ჩემს გუ−თანს!
ჩე−მი სახ−ნი−სის ჭი−რი−მე!

რად და−ვიბ−ნე−ლო სი−ხარ−ბით
სა−მი−წე წუ−თის თვა−ლე−ბი?
ხერხ−სა, ხე−ლე−ჩოს, სა−ტეხ−სა,
ნაჯახ-ცულს ვე−ნაც−ვა−ლე−ბი!..

რაც ჩე−მი ურ−მის არ ა−რის,
სახლ−ში არ შე−მი−ტა−ნი−ა!
ღმერთ−მა მა−შო−როს, რაც ჩე−მის
ოფ−ლით არ გა−მი−ბა−ნი−ა!

ბედს არ ვემ−დუ−რი, ღმერთს ვმად−ლობ!
თა−ვი არ მო−მაქვს საკ−ვეხ−ნად,
თავ−დე−ბად მაღ−ლა ზე−ცა მყავს
და დე−და−მი−წა ამ ქვეყ−ნად.

ვი−საც ვინ უნ−და უყ−ვარ−დეს
სულ სხვა−ა ჩე−მი ტრფი−ა−ლი,
სა−ნამ−დი მად−ლით დამ−ყუ−რებს
საშ−ვი−ლიშ−ვი−ლოდ ღვთის თვა−ლი.