მუხამბაზი
სიტკ−ბო−ზე−და მწა−რე მე−ტი დავ−ლი−ე.
არ მშორ−დე−ბა მწუ−ხა−რე−ბა და ჭი−რი,
მაგ−რამ მა−ინც სულ ვი−ცი−ნი, არ ვტი−რი.
რას მიქ−ვი−ან პი−რა−დი მწუ−ხა−რე−ბა?
- მოკვ−დეს კა−ცი, თუ პი−რუ−ტყვს ე−და−რე−ბა!
ვი−ღას ახ−სოვს თა−ვი−სი სატ−კი−ვა−რი,
თუ სატრ−ფოც ჰყავს იმ დროს მას ცოცხალ-მკვდა−რი?
მაგ−რამ ი−ცით, ჩე−მი სატრ−ფო ვინ ა−რი?
- ძვე−ლი ტურ−ფა, დღეს მკვდა−რივით მძინა−რი!
ფეხ−შიშ−ვე−ლა, თავ−ზე ლე−ჩაქ−მოხ−დი−ლი,
უგრძ−ნობ−ლად ჰხდის სა−წყალს სა−ღა−თას ძი−ლი!
თავს ვად−გი−ვარ მი−სი ჭი−რისუფა−ლი;
თუმ−ცა გულს მწვავს მწუ−ხა−რე−ბის მე ა−ლი,
მაგ−რამ მა−ინც ვი−ცი−ნი სხვა−ნა−ი−რად,
და მჭვრე−ტელ−თაც ე−სა აქვთ გა−საკ−ვი−რად:
„ჭი−რისუფალს მხო−ლოდ ცრემ−ლი შვე−ნი−სო!
ეს ი−ცი−ნის!.. რო−გორ ა−რა რცხვენისო?!“
რა ი−ცი−ან, რომ ეს გუ−ლი მკვდა−რია!...
რომ სი−ცი−ლი ბევრ−ჯელ ცრემლ−ზე მწა−რია!...
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
წაახალისეთ ბავშვი, რომ იყოს მხარდამჭერი
ასწავლეთ ბავშვს, მხარი დაუჭიროს სხვებს, როდესაც ისინი რთულ სიტუაციებში არიან.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზი ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკიდო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
პატარა ნიკოლოზის ნატვრაელენე სალარიძე |
 |
ვერაფერი გამიგია...მურმან ლებანიძე |
 |
გუთნის დედაილია ჭავჭავაძე |
 |
მთაწმინდის მთვარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მემღერება და ვიმღერივაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
 |
სურვილი თოვლის პაპასთამარ ჭეიშვილი |
 |
ჩემი გემინესტან კუპრავა |
 |
ზარმაცი ბაჩანამანანა კაკაჩია |
 |
ციყვიმაია წიგნაძე |
|
კუ წვიმაში სადილობსნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
 |
გილოცავ!მუხრან მაჭავარიანი |
 |
საიდუმლო ბარათიაკაკი წერეთელი |
|
კახეთსვაჟა–ფშაველა |
|
ჩვენ, პოეტები საქართველოსიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ძველი ქართული ანდაზამურმან ლებანიძე |
