რთველი

ყურ−ძე−ნი დამ−წი−ფე−ბუ−ლა,
და−ხე, რო−გორ წით−ლად ღუ−ის,
ჩქა−რა, თო−რემ რთვე−ლი, თო−რემ
კო−ღო, ბუ−ზი თავს დაბ−ზუ−ის.

შე−იკ−რიბ−ნენ მკრე−ფა−ვე−ბი,
ა−მო−უდგ−ნენ თი−თო ვაზ−სა,
ყურ−ძენს სვლე−პენ, ი−ცი−ნი−ან
და მო−ა−ბეს მხა−რი მხარ−სა.

მტევ−ნებს ჰკრე−ფენ, ჰგლე−ჯენ, სჭრი−ან,
გაჰკ−რეს, გაჰკ−რეს ვე−ნახს ხე−ლი,
კა−ლა−თე−ბი იზ−ვირ−თე−ბა
და შე−იქმ−ნა ხში−რი რთვე−ლი!..

სა−ურ−მე−ზე გოდ−რე−ბი დგას,
კა−ლათს სცლი−ან ზე−დი−ზე−და,
ა−ბა, ბი−ჭო, მარ−ნი−სა−კენ,
თო−რემ ძლი−ერ გა−ი−ჭე−და.

ი−კი−დე−ბენ მძი−მე გოდ−რებს
სი−ცი−ლით და ღი−ღი−ნი−თა,
ურ−მით მი−აქვთ საწ−ნახ−ლის−კენ,
ნება-ნება, ჭრი−ჭი−ნი−თა...

ა−ბა, გი−გო, კრ−ჩხა თუ გინ−და,
ან ჯა−გა−ნი, ან ა−კი−დო,
შე−ნი წი−ლი ზამთ−რი−სათ−ვის
მო−დი, ზურგ−ზე წა−მოგ−კი−დო...

ჩვე−უ−ლე−ბა ა−სე−თი გვაქვს,
ხილს ვი−ნა−ხავთ სა−ზამთ−რო−სა,
ყურ−ძე−ნი სჯობს შე−სა−ნა−ხად
ნეს−ვებ−სა და სა−ზამთ−რო−სა...

მზე ჩა−ვი−და. საწ−ნახ−ლი−დან
მო−წანწ−კა−რებს ტკბი−ლი წყა−რო,
ა−ბა, ბი−ჭო, შე−ა−დე−ქით,
ახ−ლა წურ−ვას მო−ვუჩ−ქა−როთ...

ბი−ჭებ−მა ფეხთ და−ი−ბა−ნეს,
შე−მო−ადგ−ნენ საწ−ნა−ხელ−სა,
გა−დი−ან და გამო−დიან,
უ−მად−ლი−ან ყურძ−ნის რთველ−სა.

ა−გერ ტკბილ−მაც მო−ი−მა−ტა,
ძლივს−ღა ი−ტევს მოკ−ლე ღა−რი,
ჩქა−ფაჩ−ქუ−ფით მოჩქ−რი−ა−ლებს,
ქვევ−რი დახვ−და უმაძღა−რი!..

და−ი−ლო−ცა ღვთის ნა−კურ−თხი,
ჩვე−ნის ოფ−ლით მო−ნა−გა−რი,
მაშ, პირ−ვე−ლა ღვთისთ−ვის ი−ყოს,
ზე−და−შე და კე−ლაპ−ტა−რი!...