ჩიტი-ჩიორა

ამწ−ვან−და მთე−ბი,
ამწ−ვან−და ჭა−ლა,
გა−მო−ი−ჩი−ნა
ბუ−ნე−ბამ ძა−ლა.
ჩიტი-ჩიორა
გა−ლობს და გა−ლობს:
არც და−ე−ძი−ნა,
არც და−ი−ღა−ლა.
მწვა−ნობს ჯე−ჯი−ლიმ
ჰყვა−ვის ხე−ხი−ლი.
თეთ−რად ცხვა−რი სჩანს
გა−დაფ−რე−ნი−ლი.
დი−ან წყა−რო−ნი
უხ−ვად ყველ−გა−ნა.
სა−მო−თხე−სა ჰგავს
მთე−ლი ქვე−ყა−ნა.
მო−სარ−წყა−ვიც აქვს -
წვი−მა ჟუ−ჟუ−ნა.
ტყე−ში ქე−დან−მა
და−ი−ღუ−ღუ−ნა.
ხნუ−ლებ−ში ცელ−ქობს
თაგ−ვი წრუ−წუ−ნა.
ჰფეთ−ქენ ი−ა−ნი,
დღე−ა მზი−ა−ნი,
ღმერ−თო, არ მის−ცე
ყვა−ვილთ ზი−ა−ნი!
რა კა−ი დრო−ა,
რა კა−ი ხა−ნა! -
არ მი−ნა−ხი−ა
სხვა ა−მის−თა−ნა.
ჩიტი-ჩიორა
გა−ლობს და გა−ლობს,
რა დი−დად ლა−ღობს,
რა ფრი−ად ხა−რობს!
თა−ვის მღე−რა−ში
ცვი−ლი−ვით დნე−ბა,
გა−ლობს დღე−და−ღამ
და ა−რა ს−ცხრე−ბა.

II
გაყ−ვითლ−და მთე−ბი,
გა−ფუჭ−და გზე−ბი.
ვუც−ქერ ბუ−ნე−ბას:
ჯავ−რი−თა ვკვდე−ბი.
ა−ღარ−სად ვარ−დი,
ა−ღარ−სად ი−ა,
დაბ−ლა ყვი−თე−ლი
ფო−თო−ლი ჰყრი−ა;
ტყე ისეთი−ა,
რო−გო−რაც გლა−ხა:
შე−ე−ცო−დე−ბა,
კაც−მა თუ ნა−ხა.
მკვდარ ა−მი−რანს ჰგავს
მინდორ-ველები:
დაუკრეფი−ათ
გულ−ზე ხე−ლე−ბი.
რა ვნა−ხე გუ−შინ,
რას ვხე−დავ დღე−სა!
ვის ოინი−ა,
ნე−ტა−ვი, ე−სა?
ყვე−ლას−გან მეს−მის
მე მხო−ლოდ კვნე−სა...
ჩიტი-ჩიორა
მარ−ტო არ ჰკვნე−სის,
აჰშლი−ა ჟი−ნი
მღე−რის და ლექ−სის.
დაჰ−კი−ვის მთა−სა,
დაჰ−კი−ვის ბარ−სა,
გა−ლობს და გა−ლობს,
დაღ−ლას ა−რა ჰგრძნობს.
დამჭკნარ-დამზრდელი
დედა-ბუნება
გა−ლო−ბის ჰან−გებს
ჩა−ე−ბა−ნე−ბა.

III
უ−ა−რე−სი დრო
და ჟა−მი დგე−ბა,
მტე−რი ბუ−ნე−ბის
სისხ−ლი−თა ძღე−ბა.
ყინვა-ზრბისგან
ხე და ქვა სდგე−ბა.
გა−და−ლე−სი−ლა
თოვ−ლით მთა-ბარი.
თავ−ზე გვექ−ცე−ვა
ყვე−ლას სახლ-კარი.
ყველაფერი−ა
გამშრალ-გამხმარი.
ა−რავის სწა−დის
გა−მოსვ−ლა კარ−ში;
ვარსკვ−ლა−ვე−ბიც კი
ი−მალ−ვის ცა−ში.
ვი−საც სო−რო აქვს,
სო−როში ძვრე−ბა,
და ვი−საც ა−რა,
სი−ცი−ვით კვდე−ბა.
ეს და−ლოც−ვი−ლი
ღმერ−თი რას შვრე−ბა?!
ჩიტი-ჩიორა
მხო−ლოდ არ ს−ცხრე−ბა.
გა−ლობს და გა−ლობს
და−უ−ცხრო−მე−ლი,
კრი−მან−ჭუ−ლე−ბით
გა−უძ−ღო−მე−ლი.
ერ−თი უ−ყუ−რეთ
ცე−რის ტო−ლა−სა!
რა შე−ედ−რე−ბა
ი−მის ყო−ლა−სა!