თბილ ბუ−ხარ−თან მი−ცუც−ქუ−ლა
კუდ−ფუმ−ფუ−ლა ციყ−ვი „მარ−დი“,
ყბა ა−უკ−რავს სა−ცო−და−ვად,
იქ−ვე უ−დევს შო−კო−ლა−დი.

იმ−სუ−ნა−გა სა−ა−ხალწ−ლოდ,
და−ე−ხარ−ბა თხილს და ნა−ყინს,
შო−კო−ლადს კი მი−ა−ყო−ლა
ერ−თი თეფ−ში გო−ზი−ნა−ყი.

არ შე−ერ−გო სა−სუს−ნა−ვი,
ბლო−მად დარ−ჩა რკოც და ტკბი−ლიც,
აღ−ვარღ−ვა−რებს ცხა−რედ ცრემ−ლებს-
ტკი−ვა გა−მოხ−რუ−ლი კბი−ლი.

მი−უყ−ვა−ნეს კო−ტე ე−ქიმს,
არ აწ−ვა−ლა მა−ნაც ბევ−რი,
ი−სე მშვი−დად ა−მო−უ−ღო
კბი−ლის პა−წა−წი−ნა ნერ−ვი.

დაუბჟინა,დაარიგა-
ე−ცა−დე და მო−ა−ხერ−ხე:
ტკბილს ნუ შე−ჭამ და კბი−ლე−ბი
დღე−ში ორ−ჯერ გა−ი−ხე−ხე.

მად−ლი−ერ−მა ციყ−ვუ−ნი−ამ
და−ი−ფი−ცა ტყე და მდე−ლო-
კო−ტე ე−ქიმს მი−უძღვ−ნი−და
სა−ა−ხალწ−ლოდ სა−დღეგრ−ძე−ლოს!