ფიფქ−მა თა−ვი გა−მო−ყო
უ−ზარ−მა−ზარ ღრუბ−ლი−დან,
გა−ე−შუ−რა მი−წის−კენ-
გზა−ში დავ−ლურს უვ−ლი−და.
იფარფატა,იბრუნა,
იქ−რო−ლა და ა−ცეტ−და,
და−ე−ჯა−ხა სხვა ფიფ−ქებს,
მათ−თან ერ−თად ა−ცეკვ−და.
გა−და−თეთრ−და გა−რე−მო,
და−ი−ფიფქ−ნენ ნაძ−ვე−ბი,
ი−გუნ−და−ვეს ბავშ−ვებ−მა,
შე−უ−წითლ−დათ ღაწ−ვე−ბი.
გა−ა−კე−თეს თოვ−ლის−გან
მომ−ღი−მა−რი ბა−ბუ−ა,
ღო−ბის წვერ−ზე შეს−კუპ−და
გულ−წი−თე−ლა ღა−ბუ−ა.
ახ−მა−ურ−და გა−რე−მო,
ცუ−გაც ყე−ფით დარ−ბო−და,
მაშ−ხა−ლე−ბის სვე−ტე−ბი
ცა−ში ცე−ცხლად არ−ბო−და.
უ−ხა−რო−დათ პა−ტა−რებს,
ვაჟას,კოტეს ,ბე−რი−კას,
უ−ლო−ცავდ−ნენ ერთ−მა−ნეთს -
,,მრა−ვალ ა−ხალ წელიწადს!“