შემოდგომის ქარი
შე−მოდ−გო−მის ა−ვი ქა−რი,
გაყ−ვით−ლე−ბულ ხე−ებს ზვე−რავს;
გულ−ცი−ვად და უ−მო−წყა−ლოდ,
გამხ−მარ ფოთ−ლებს დაუბერავს.
ტოტები ცას შესც−ქე−რი−ან,
ფოთ−ლებს ა−წი ვინ და−ი−ცავს...
წყდე−ბი−ან და ე−ცე−მი−ან,
ამ გა−თო−შილ დე−და−მი−წას.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
უმაღლეს მწვერვალთა მსუბუქო ღრუბელო!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნანანოდარ დუმბაძე |
 |
დათუნიახათუნა გულიაშვილი |
 |
შემოდგომაანზორ აბულაშვილი |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
|
წელიწადის დროებიხათუნა გულიაშვილი |
 |
წვიმის წვეთებსცირა ტურაშვილი |
|
ზაფხულის მზეცირა ტურაშვილი |
 |
დაუვიწყარი დეკემბერინანა სამხარაძე |
 |
ლილი და მზენუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
|
გეტერაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
თვალუწვდენელი, დაუსაბამოგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
 |
სახლივასილ გულეური |
 |
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
