შემოდგომის ქარი
შე−მოდ−გო−მის ა−ვი ქა−რი,
გაყ−ვით−ლე−ბულ ხე−ებს ზვე−რავს;
გულ−ცი−ვად და უ−მო−წყა−ლოდ,
გამხ−მარ ფოთ−ლებს დაუბერავს.
ტოტები ცას შესც−ქე−რი−ან,
ფოთ−ლებს ა−წი ვინ და−ი−ცავს...
წყდე−ბი−ან და ე−ცე−მი−ან,
ამ გა−თო−შილ დე−და−მი−წას.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
 |
დილალუარა ჭანტურია |
 |
დათუნიახათუნა გულიაშვილი |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
დინოზავრიცირა ტურაშვილი |
 |
მარი ზღმარტლითნანა გასვიანი |
 |
ყაყაჩონესტან კუპრავა |
 |
გაზაფხულინონა ბეჟანიშვილი |
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
 |
შემოდგომაშიო მღვიმელი |
|
ასოხატულა კუნწულებიგივი ჭიჭინაძე |
 |
შემოდგომანათია ჯანაშია |
 |
მამუკანოდარ დუმბაძე |
