შემოდგომის ქარი
შე−მოდ−გო−მის ა−ვი ქა−რი,
გაყ−ვით−ლე−ბულ ხე−ებს ზვე−რავს;
გულ−ცი−ვად და უ−მო−წყა−ლოდ,
გამხ−მარ ფოთ−ლებს დაუბერავს.
ტოტები ცას შესც−ქე−რი−ან,
ფოთ−ლებს ა−წი ვინ და−ი−ცავს...
წყდე−ბი−ან და ე−ცე−მი−ან,
ამ გა−თო−შილ დე−და−მი−წას.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
უგულო ქარილუარა ჭანტურია |
|
ბულბულილუარა ჭანტურია |
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
მეტეხი იდგა რუხი, პიტალოგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
შემოდგომის ლეგენდებიცირა ტურაშვილი |
 |
ყაყაჩონესტან კუპრავა |
|
ფოთლებინესტან კუპრავა |
|
წვიმანესტან კუპრავა |
|
შემოდგომამ გაგვახარანესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები ბუნებაზე
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
 |
წვიმანატალია ნადირაშვილი |
 |
შემოდგომალადო ასათიანი |
 |
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულიაკაკი წერეთელი |
