მოლოდინი

მცი−რე რამ ნის−ლის ნა−წყვე−ტი
მთას ეკ−რა ბუმ−ბუ−ლი−ვი−თა,
ჰშვე−ნო−და ფიქ−რებ−ში გართ−ვა,
მინ−დორ−ზედ სუმ−ბუ−ლი−ვი−თა.
მთის წვე−რებს მოს−დევს ნი−ა−ვი
ნა−დი−რის სუნ−სუ−ლი−ვი−თა.
ბუ−ნე−ბა ნა−ნობს ცოდ−ვა−სა,
ი−უ−და სულ-კრულივითა.
- რას უც−დი, ნის−ლო პა−ტა−რავ,
და−კე−რე−ბუ−ლი მთა−ზე−და?
- რა−სა? ვერ თუ ჰგრძნობ, ძმო−ბი−ლო,
მტე−რი ჩა−მიდ−გა გზა−ზე−და!
რო−გორ ვერ ჰხე−დავ გვალ−ვის−გან
დამწვარ-დაბუგულს მი−წა−სა?
თა−ვის ძმის−წუ−ლი მო−უკ−ლავ
გა−ბო−რო−ტე−ბულს ბი−ძა−სა;
მშობ−ლებ−ზედ მე−ტად ს−წყე−ნი−ა
გაზ−დი−ლის ერთ−გულ ძი−ძა−სა.
თვა−ლე−ბი მთე−ლის ქვეყ−ნი−სა
შე−მომც−ქე−რი−ან თხოვ−ნი−თა,
ე−გებ რო−გორმე და−ვიხს−ნა
სოფ−ლის ა−მა−გი გოლ−ვი−თა.
სწო−რედ ა−მისთ−ვის დავ−ფიქრ−დი
და ვეხ−ვე−წე−ბი ზე−ცა−სა:
გამ−ზარ−დოს, მომ−ცეს ძალ-ღონე,
ვე−წამ−ლო ქვეყ−ნის კვნე−სა−სა;
გამ−ზარ−დოს, ღრუბ−ლად მაქ−ცი−ოს,
მძი−მედ დამტ−ვირ−თოს წვი−მი−თა,
რომ მოვრ−წყო გუ−ლი ქვეყ−ნი−სა
და−უშ−რო−ბე−ლის მი−ლი−თა;
ა−ვა−ჭიკ−ჭი−კო ბულ−ბუ−ლი
სა−ღა−მო−თი და დი−ლი−თა
და წარვსდ−გე ჩემს მე−უ−ფეს−თან
ხელთ ან−თე−ბუ−ლის ცვი−ლი−თა.