მხედართა ძველი სიმღერა

მი−ტომ გაგვ−ზარ−და დე−და−მა,
მისთ−ვის გვე−ტყო−და ნა−ნა−სა -
ტან−ზე აბ−ჯა−რი ა−ვის−ხათ,
მუ−დამ ვლე−სავ−დეთ და−ნა−სა,
რომ შიშს ვუგ−დებ−დეთ გულ−ში−ა
მე−ზო−ბელს მე−ტი−ჩა−რა−სა.
არ ვა−ქე−ლი−ნოთ სამ−შობ−ლო
მე−ტო−ქეს ა−თასგ−ვა−რა−სა.
გა−მო−ვე−თხო−ვეთ ნა−თე−სავთ,
ცოლ-შვილს და თა−ვის ყა−ნა−სა;
სიკვ−დილს სი−ცო−ცხლე აღ−ვუთქ−ვით
და პი−რი - სისხ−ლით ბა−ნა−სა.
ცო−ცხა−ლის თა−ვით ვერ მივ−ცემთ
მტერს თა−ვის მი−წის ღა−ლა−სა.
გაჰზრ−დის−ღა კი−დევ მშო−ბე−ლი
ვაჟ−კა−ცებს ჩვე−ნის−თა−ნა−სა?!

სამ−შობ−ლოსათვის სი−ცო−ცხლეს
ი−სე ვწვავთ, რო−გორც ჩა−ლა−სა,
ვ−წყდე−ბით გულ−დამშ−ვი−დე−ბულ−ნი
და თა−ნაც ვმღე−რით ა−მა−სა:
“მშო−ბე−ლი მოკვ−დეს, რა უ−შავ,
შვი−ლე−ბი რჩე−ბა მა−მა−სა,
კი−დევ ექ−ნე−ბა ფრთე−ე−ბი
ამ წუ−თი−სოფ−ლის ჯა−რა−სა.
კარ−გის მა−მის შვილს, წე−სი−ა,
მტე−რიც უფრ−თხე−ბა კვა−ლა−და:
ხვალ და ზეგ ვერ−ვინ გა−ბე−დავს
შინ შე−მოგ−ვეჭ−რას ძა−ლა−და.
ყვე−ლას ი−სა სძლევს, სი−ცო−ცხლეს
ვი−ნაც არ აგ−დებს ჩა−ლა−და.
ცო−ცხლე−ბი არ−ვის და−ვუთ−მობთ
მშო−ბე−ლი მი−წის ღა−ლა−სა.
სიკვ−დილს აღ−ვუთქ−ვით სი−ცო−ცხლე
და პი−რი სისხ−ლით ბა−ნა−სა.
ა−ბა თუ გაჰზრ−დის მშო−ბე−ლი
ვაჟ−კა−ცებს ჩვე−ნის−თა−ნა−სა!

სამ−შობ−ლოს არ−ვის წა−ვართ−მევთ,
ჩვენს ნურ−ვინ შაგ−ვე−ცი−ლე−ბა,
თო−რემ ი−სეთ დღეს და−ვაყ−რით,
მკვდარ−საც კი გა−ე−ცი−ნე−ბა.
არ მივ−ცემთ სხვა−სა სამ−შობ−ლოს
ჩვე−ნის ცო−ცხა−ლის თა−ვითა;
უ−კან ვერ დაგ−ვა−ხე−ი−ნებთ
მისთ−ვის ნაძღვ−ნე−ვის შხა−მი−თა.
მტრი−საკენ მი−ვი−ზი−დე−ბით,
რომ გავ−წყდეთ, რო−გორც ლო−მე−ბი.
ჩვენს ზურგს ვერ ჰნა−ხავს მე−ტო−ქე.
რომ გვნა−ხო, მო−გე−წო−ნე−ბი!
შვი−ლებს სა−ზღაპ−როდ ექ−ნე−ბა
ჩვე−ნი ბრძო−ლა და ო−მე−ბი!
არ მივ−ცემთ მტერ−სა სამ−შობ−ლოს,
გულ−ში და−ვი−ცემთ და−ნა−სა,

არ მივ−ცემთ უ−ცხო ტომი−სას
თა−ვის მა−მუ−ლის ღა−ლა−სა.
ე−სე ას−წავ−ლონ დე−დებ−მა,
შვილთ როს ე−ტყვი−ან ნა−ნა−სა!
გაჰზრ−დის−ღა კი−დევ მშო−ბე−ლი
ვაჟ−კა−ცებს ჩვე−ნის−თა−ნა−სა?”