მოს−წავ−ლე−თა ზამთ−რის არ−და−დე−გებ−ზე
ბა−კუ−ა−რი−ა−ნის პი−ო−ნერ−თა ბა−ნაკ−ში მოვხვ−დი.
იქ ვნა−ხე ქართ−ვე−ლი პი−ო−ნე−რე−ბი,
რომ−ლებ−მაც სი−ტყვაც კი არ ი−ცოდ−ნენ ქარ−თუ−ლი.

ეს ჩე−მი ლექ−სი, ბავშ−ვე−ბო,
არც შე−მოდ−გო−მას ე−ხე−ბა,
არც სუ−რა−თი−ა ზამთ−რისა,
არც გა−ზა−ფხუ−ლის შე−ქე−ბა.

ეს ლექ−სი გახ−ლავთ ა−უ−გი -
მე გა−მოვ−დი−ვარ ძა−გე−ბით
იმ თქვე−ნი თა−ნა−ტო−ლე−ბის,
იმ თქვე−ნი ამ−ხა−ნა−გე−ბის,

სა−უ−ბე−დუ−როდ, რო−მელ−ნიც
ი−სე აღზრ−დილ−ნი ა−რი−ან,
ქარ−თუ−ლად ხმას ვერ ი−ღე−ბენ,
რუ−სუ−ლად - გა−გი−ხა−რი−ა!

რუ−სუ−ლის ცოდ−ნა, ი−ცო−ცხლე,
სა−ხარ−ბი−ე−ლო რამ ა−რი,
მაგ−რამ ეს უნ−და ი−ცო−დე -
მშობ−ლი−უ−რი−ა მთავა−რი.

ე−ნა არ გა−წყენს არც ერ−თი,
უნ−და ი−ცო−დე რამ−დე−ნიც;
ო−ღონდ არ უნ−და დაჰ−კარ−გო
ქარ−თუ−ლი სი−ტყვის ნა−თე−ლი!

მე ი−სეთ ქართ−ველს რა ვუ−თხრა,
რა ვუ−თხრა ი−სეთ ამ−ხა−ნაგს,
ვინც ვერ ა−ხერ−ხებს ქარ−თუ−ლად
წე−რას, კი−თხვას და ლა−პა−რაკს.

ვინც არც ი−ცის და არც უნ−და
ი−ცო−დეს ჩვე−ნი წარ−სუ−ლი;
ვინც ხმას ვერ ი−ღებს ქარ−თუ−ლად,
არც სხვი−სი ეს−მის ქარ−თუ−ლი.

გა−ნა ი−მისთ−ვის იბრ−ძოდ−ნენ
წარ−სულ−ში მამა-პაპანი -
დღეს შვილ−მა ა−ღარ ი−ცო−დეს
სისხ−ლით და−ცუ−ლი ან−ბა−ნი?!

თუ−კი წი−ნა−პარს შან−თე−ბით
ვერ და−ა−ვი−წყეს ქარ−თუ−ლი,
თუ დღე−საც მღე−რის ქართ−ვე−ლი
ფე−რე−ი−დან−ში ფან−დუ−რით,

შენ აქ რა ღმერ−თი გა−გი−წყრა,
ვინ ი−ყო შე−ნი გამზრ−დე−ლი,
შე−ნი გუ−ლისთ−ვის და−მიწ−და
რო−ცა ამ−დე−ნი ქართ−ვე−ლი?!

მე ი−სეთ ქართ−ველს რა ვუ−თხრა,
რა ვუ−თხრა ი−სეთ ამ−ხა−ნაგს,
ვინც ვერ ა−ხერ−ხებს ქარ−თუ−ლად
წე−რას, კი−თხვას და ლა−პა−რაკს.