პირ−ვე−ლად დე−დამ მა−ნა−ხა
სა−ოც−რად ლა−მა−ზი წიგ−ნი,
მი−თხრა : ჩემ−სა−ვით გიყ−ვარ−დეს,
გზას გა−გიკ−ვა−ლავს ი−გი.

ზღაპ−რის სამ−ყა−როს მსგავ−სი−ა
ყვე−ლა ფურ−ცე−ლი მი−სი,
ზო−გან თუ ი−ა გვი−ღი−მის,
ზო−გან ჭიკ−ჭი−კი ის−მის.

აქვს ლო−მის სიძ−ლი−ე−რე და
სი−ნა−ზე პეპ−ლის ფრთე−ბის,
ის−წავ−ლი? გაგხ−დის დამხვ−დუ−რად
ში−ნა თუ გა−რე მტრე−ბის.

ის დე−და−სა−ვით თბილი−ა
და დე−და−სა−ვით ერ−თი,
წიგ−ნი−ა-ყვე−ლა ქართ−ვე−ლის
და−სა−ფი−ცა−რი ღმერ−თი.