ლელა და გია

გ-წა−მო, ლე−ლა, ვი−სე−ირ−ნოთ,
მე და−გიკ−რეფ ი−ას,
ლ-ა−რა, ა−რა, ვერ წა−მო−ვალ,
და−მეხ−სე−ნი გი−ა.
გ-წა−მო, მა−შინ მგე−ლო−ბა−ნა
ვი−თა−მა−შოთ გა−რეთ,
ლ-კიკინებში წამწვ−დე−ბი და
ა−მა−ტი−რებ მწა−რედ.
გ-აბა, მო−დი, ვი−წუ−წა−ოთ,
რო−გორ ცხელა,ხედავ?
ლ-ა−რა, კა−ბა და−მესვ−რე−ბა,
გა−მი−წყრე−ბა დე−და.
გ-კლასში წა−მო, იქ და−ფა−ზე
ვხა−ტოთ ძაღლი,კატა,
ლ-და−მეხ−სე−ნი, გი−ა, თა−ვი
მო−მა−ბეზ−რე მართ−ლა.
გ-გეხვეწები, წა−მომყევი
და ვი−ცეკ−ვოთ ერ−თად.
ლ-კარ−გი, ერ−თხელ გე−ცეკ−ვე−ბი
და ნუ−ღარ მ−თხოვ მე−ტად.
გ-მერე სახლ−ში გა−გა−ცი−ლებ
კარ−გი, ჩე−მო ლე−ლა?
ლ-უი, ჩვენ−ზე ჭო−რა−ო−ბას
და−ი−წყებს აქ ყვე−ლა.
გ-იჭორაონ,რას და−ე−ძებ,
ე−ნა და−ი−ღა−ლონ,
ლ-უნ−და მიხვდ−ნენ, რომ შენ ჩე−მი
მე−გო−ბა−რი ხა−რო.
ლ და გ-ერთმანეთი არ დავ−კარ−გოთ,
ვი−ყოთ ერ−თად მუ−დამ,
მე−გობ−რო−ბის წმინ−და გრძნო−ბას
გაფრ−თხი−ლე−ბა უნ−და.