სიზმარი

ერ−თხელ მხო−ლოდ, - ი−სიც ძილ−ში, -
ქართ−ველ ქალ−თა ვნა−ხე კრე−ბა;
გე−ფი−ცე−ბით, მი−სი ნახ−ვა
ახ−ლაც ი−სევ მე−ნატ−რე−ბა!

ტახტ−ზე იჯ−და თა−მარ მე−ფე,
მომ−ხიბ−ლა−ვი, ეშ−ხი−ა−ნი!..
მარ−ცხნით უდ−გა თი−ნა−თი−ნი,
მარჯვ−ნით - ნესტან-დარეჯანი.

გარს ეხ−ვი−ენ სხვა ქა−ლე−ბიც,
რო−გორც მთვა−რეს ვარსკვ−ლავთ კრე−ბა,
ცალ-ცალკე და ყვე−ლა ერ−თად,
სი−ცო−ცხლე და ნე−ტა−რე−ბა!..

შე−მო−ვი−და რუს−თა−ვე−ლი,
ის სულმ−ნა−თი და მგო−სა−ნი,
ხელ−ში ე−პყრა მო−წი−წე−ბით
მი−სი “ვეფხის-ტყაოსანი”.

თაყ−ვა−ნი სცა სწო−რუ−პო−ვარს,
მის წინ მუხ−ლი მოიყარა…
გა−ი−ღი−მა ტახტ−ზე მჯდომ−მა
და ცრემ−ლე−ბი გად−მოღ−ვა−რა!..

მზის ჭი−ა−ტის და−რი ი−ყო
უც−ნა−უ−რი ის ღი−მი−ლი
და თვით გრძნო−ბის ორ−ჭო−ფო−ბაც
ცრემლ−ში ი−ყო ჩა−ლე−სი−ლი:

მა−საც მგოს−ნის თა−ნაგრძ−ნო−ბა
გულ−ში ედ−ვა, რო−გორც ქალ−სა,
მაგ−რამ უნ−და და−ე−ჭი−რა
თა−ვი, რო−გორც დე−დო−ფალ−სა!

ბრძა−ნა: “გმად−ლობ, ვერ გად−ვიხ−დი,
რო−გორც მე−ფე, დღეს შენს ვალ−სა, -
უკვ−და−ვე−ბის მო−სახ−ვე−ჭად
მი−გა−პი−რებ მომავალ−სა!..”

მიუბრუნ−და მე−რე იქ მდგომ
ნეს−ტან−სა და თი−ნა−თინ−სა:
“თქვენ გი−ლო−ცავთ ამქ−ვეყ−ნი−ურ
სიყ−ვა−რულს და შვება-ლხინსა:

გი−ან−დერ−ძებთ საქმ−როდ ყვე−ლას
ტა−რი−ელს და ავ−თან−დილ−სა,
რომ ქართ−ველი ქართ−ველ გმი−რად
გა−მოზრ−დი−დეს შვილიშვილსა!”

ეს რომ ბრძა−ნა, ნა−თელ სვე−ტად
გად−მო−ეშ−ვა ცი−სარ−ტყე−ლა:
ა−ი−ტა−ცა შუქ−მა შუ−ქი
და მას გაჰყ−ვა თან−ვე ყვე−ლა!

მე კი დავრჩი… შე−მე−შინ−და!..
მი−მო−ვავ−ლე გარს თვა−ლე−ბი
და რა ვნა−ხე ი−მათ ნაცვ−ლად?!..
სხვა ხალ−ხი და სხვა ქა−ლე−ბი!..

არც თა−მარი, არც თი−ნა−თინ,
ა−ღარც ნესტან-დარეჯანი!…
ა−ღარც ერთს არ ე−ტყო−ბო−და
ქართ−ველობის რამ ნი−შა−ნი!..

გუ−ლი დამწყდა!… გა−მეღ−ვი−ძა,
ნაღვ−ლი−ა−ნად გა−მე−ცი−ნა!..
ვთქვი: “ნე−ტა−ვი არ მე−ნა−ხა,
სა−უ−კუ−ნოდ დამეძინა!..”