ტყის მმართ−ვე−ლი და−თუ−ნა,
უ−ეც−რად გარ−დაცვ−ლი−ლი−ყო,
იმ ტახ−ტის და−სა−კა−ვებ−ლად,
ამ−ბა−ვი ა−ტე−ხი−ლი−ყო...
დათ−ვის ვა−ჟიშ−ვილს, და−თუ−ჩას,
უნ−დო−და მა−მის ად−გი−ლი,
მე−ტო−ქე−ებ−თან ბრძო−ლა კი,
სუ−ლაც არ ი−ყო ად−ვი−ლი.
- დე−მოკ−რა−ტი−ას ტყე−ში−აც,
რომ ვე−ზი−ა−როთ დრო−ა−ო,
ვინც არ−ჩევ−ნებ−ში ი−მარჯ−ვებს,
ად−გილ−ზეც ი−გი მო−ვა−ო.
მგე−ლი, მე−ლა და ტუ−რაც კი,
იმ სკა−მი−სათ−ვის იბრ−ძო−და,
თა−ნაც, ყო−ვე−ლი მათ−გა−ნი
ა−თას სიფ−ლი−დეს იქ−მო−და.
ყვე−ლას მე−ლი−ამ ა−ჯო−ბა,
კარ−და−კარ ჩუ−მად ირ−ბი−ნა,
ხმის მი−სა−ცე−მად მხე−ცე−ბი,
თა−ვის−კენ გად−მო−ი−ბი−რა.
იმ გუ−ლუბრყ−ვი−ლო და−თუ−ჩას,
არ შე−ის−მი−ნეს მუ−და−რა,
„ფლი−დო−ბით მომერიაო“-
მე−ლას და−უ−წყო მუ−ქა−რა,
მაგ−რამ ვე−რა−რა გა−ა−წყო,
მე−ლაა უკ−ვე მმართ−ვე−ლად,
დაც−ვა დაჰყ−ვე−ბა და−რა−ჯად,
ტყე−შიც, გზებ−ზეც და მთა-ველად.
სამ−წუ−ხა−რო−ა, რომ ხში−რად,
უ−ღირსს ერ−გე−ბა ად−გი−ლი,
დე−მოკ−რა−ტი−ის გა−გე−ბა,
მართ−ლაც ა−რა−ა ად−ვი−ლი.