თურ−მე ერ−თი ჩი−ტუ−ნი−ა
ფრთა−მა−ლი და ფრთა−ხა−ტუ−ლა
ხის ტო−ტებ−ში მი−მა−ლუ−ლა,
გა−სუ−სუ−ლა, განაბულა.

სუნთქვაშეკრული ცახ−ცა−ხებს,
ვერ ი−კა−ვებს ცრემ−ლებს ვე−რა,
ხეს გო−რო−ზად დასტ−რი−ა−ლებს
ა−ვად მომ−ზი−რა−ლი ძე−რა.

”დავიღუპე” - ტი−რის ჩი−ტი,
ი−სე ტი−რის, ვერც კი ამჩ−ნევს:
”მორ−ჩა, ვერ−სად გა−ვექ−ცე−ვი
ამ ბო−რო−ტი ძე−რის კლანჭებს!”

”მეგობარო, რა მოგსვ−ლი−ა?
ა−სე მწა−რედ რა−ტომ მოსთქ−ვამ?”
შე−მო−ეს−მა უ−ცებ მტი−რალს
იქ−ვე, ახ−ლოს, ფუ−ღუ−რო−დან.

”როგორც იქ−ნა, და−ვა−ძი−ნე,
შენ კი გა−მიღ−ვი−ძე ბავშ−ვი”
ფუ−ღუ−რო−დან იმ−ზი−რე−ბა
დე−და ციყ−ვი, უ−კან დღნაშვი.

”ბოდიშს ვიხ−დი, არ მინ−დო−და”,
ში−შით სულ მთლად ა−კან−კა−ლებს:
”ჩე−მი საქ−მე წა−სუ−ლი−ა,
ხე−დავთ? ძე−რა მითვალთვალებს”.

”ჰმ, უ−ყუ−რე, რა−ებს ბე−დავს,
სა−ძა−გე−ლი, ურ−ცხვი, ფლი−დი,
ა−რა−ფე−რი გა−მო−უ−ვა,
მო−დი, ჩვენ−თან შემოფრინდი.

გიმასპინძლებთ მთე−ლი გუ−ლით,
მეც და ჩე−მი ციცქ−ნა დღნაშ−ვიც,
ხან ა−სეა, ხან ი−სეა,
რა არ ხდე−ბა ცხოვრებაში.”

ჩი−ტუ−ნი−ა ატკრ−ცი−ალ−და,
და−ა−ვი−წყდა სულ მთლად ში−ში:
”ა−რა−სო−დეს და−ვი−ვი−წყებ
თქვენს სახლ−ში რომ შემომიშვით.”

”გაიგონე? ხარ−ბო ძე−რავ,
მე−გობ−რე−ბი და−მი−ცა−ვენ,
შე−ნი ა−ღარ მე−ში−ნი−ა,
ვე−ღა−რა−ფერს და−მი−შა−ვებ.”