პატარა ბიჭი ვიყავი

პა−ტა−რა ბი−ჭი ვი−ყა−ვი,
პა−ტა−რა ბი−ჭუ−კე−ლა−ო;
“და−ურ−ჩი დე−დას, კარ−გი ხარ!”
შე−მომ−ნატ−რო−და ყვე−ლა−ო.

პა−ტა−რა გო−გო მიყ−ვარ−და,
პა−ტა−რა გო−გუ−ცა−ნა−ო;
ცა−ში ვარსკვ−ლა−ვიც არ ბრ−წყი−ნავს
ლა−მა−ზი ი−მის−თა−ნა−ო.

თა−ვი მოგვ−წონ−და ო−რი−ვეს,
გულს კა−რი ჰქონ−და ღი−ა−ო;
შიგ ჭიკ−ჭი−კობ−და ბულ−ბუ−ლი,
ვარ−დი ჰყვა−ო−და, ი−ა−ო.

გვე−გო−ნა, დაბ−ლა ქვე−ყა−ნა
მაღ−ლა ცით და−თაფ−ლუ−ლა−ო,
შიგ სიყ−ვა−რუ−ლი ნა−თე−სი
ჩვენს კარ−ზე ა−მო−სუ−ლა−ო!

თავ−ზე და−ვიდ−გით გვირგ−ვი−ნი,
მივ−დე−ქით საყდ−რის კარ−სა−ო;
მა−მა−სახ−ლის−მა დაგვ−ჩხავ−ლა:
- “მღვდე−ლო, რად სწერ−დი ჯვარ−სა−ო!

ნე−ფეს სალ−და−თად იწ−ვე−ვენ,
უნ−და მო−ხა−დონ ვა−ლი−ო;
სამ წლამ−დის ქვრი−ვად დარ−ჩე−ბა
ხემ−წი−ფის პატარძალიო”.

ავ−ტირ−დი პა−ტა−რა ბი−ჭი,
პა−ტა−რა ბი−ჭუ−კე−ლა−ო;
“ვა−ი შენს დე−დას, საბრალოვ!”
შე−მომ−ტი−რო−და ყვე−ლა−ო.

პა−ტა−რა გო−გოც ა−ტირ−და,
პა−ტა−რა გო−გუ−ცა−ნა−ო,
მაგ−რამ ჩემ დაბ−რუ−ნე−ბამ−დე
სხვა ნა−ხა ჩე−მის−თა−ნა−ო.