სანამ ვიყავ ახალგაზრდა

სა−ნამ ვი−ყავ ა−ხალ−გაზრ−და
და სი−ა−მით ძგერ−და გუ−ლი,
ვნატ−რობ−დი და არ მე−ღირ−სა
ბე−დუ−კუღ−მართს სიყ−ვა−რუ−ლი.

როს დავ−ბერ−დი, და−ვუძ−ლურ−დი,
სა−ხე დაჭკ−ნა, და−მე−ღა−რა,
სიყ−ვა−რუ−ლი რა−ღად მინ−და,
გინდ ი−ყოს და გინ−და ა−რა!

სი−ღა−რი−ბე კვალ−ში მდევ−და,
კარის-კარზედ დამატა−რა,
აწ სიმ−დიდ−რე რა−ღად მინ−და,
გინდ ი−ყოს და გინ−და ა−რა!

ვინც მინ−დო−და სა−მე−გობ−როდ,
ყვე−ლამ გვერ−დი ამია−რა,
დღე−ის ი−ქით მე−გო−ბა−რი
გინდ მყავ−დეს და გინ−და ა−რა!

უ−სა−მართ−ლო და−ცი−ნე−ბამ
ჩვენ−ში ბევრ−ჯერ გამამწა−რა.
ცხრა მთას ი−ქით, რა−ღად მინ−და,
გინდ მა−ქონ და გინ−და ა−რა!

ვი−საც ვ−თხოვ−დი შემ−წე−ო−ბას,
ჩემთ−ვის წყა−ლიც არ დაღვა−რა,
რომ მოვკვ−დე−ბი, რა−ღად მინ−და,
გინდ მი−ტი−რონ, გინ−და ა−რა!

სუ−ლი კრუ−ლი, გუ−ლი წყლუ−ლი,
სა−ხე მჭკნა−რი, თმა ჭაღა−რა,
ა−მის−თა−ნა სი−ცო−ცხლეც კი
გინდ ი−ყოს და გინ−და ა−რა!