მშობლიურო ჩემო მიწავ!

სა−მი დი−დი ო−კე−ა−ნე
გა−რე უვ−ლის ნა−თელ მხა−რეს,
მთვა−რი−ა−ნი და მზი−ა−ნი
ზე−ცა აფრქ−ვევს სი−ან−კა−რეს.

ორ ზღვას შუ−ა ძვე−ლისძ−ვე−ლად
სა−ო−მა−რი ი−ყო ლე−ლო -
ის გა−დარ−ჩა და სა−ხე−ლად
ე−წო−დე−ბა სა−ქართ−ვე−ლო.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს დი−დე−ბას,
წი−ნა−პარ−თა ძვლებს და−ვი−ცავ!

ას−წით კავ−კა−სი−ის ფარ−და -
ეს ა−მე−რი და ი−მე−რი,
მი−სი “ხე−ლი ხმალს იკარ” და
მი−სი “მრავალჟამიერი”.

მიყ−ვარს მა−რად მხნე და ძმუ−რი
თუ−ში, ფშა−ვი და ხევ−სუ−რი,
ა−ჭა−რა და თრი−ა−ლე−თი.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ.
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს უფ−ლე−ბას,
შენს უფ−ლე−ბას სისხ−ლით ვი−ცავ!

აღმოსავლეთ-დასავლეთის
გზა მიხვეულ-მოხვეული,
ი−ავ−ნა−ნა მეგ−რელ დე−დის,
ა−ფხა−ზუ−რი, მო−ხე−ვუ−რი,

ლაზ−თა რბე−ვა, სისხ−ლის ტბო−რით
შე−ღე−ბი−ლი ქართლ-კახეთი!
რაჭა-ლეჩხუმია შო−რით,
ახ−ლო - მესხეთ-ჯავახეთი...

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს ტკბილ ე−ნას,
შენს მშვე−ნი−ერ ჩანგს და−ვი−ცავ!

და ვი−გო−ნებ ი−მე−რე−თის
ომს ვე−ფხვებ−რივს, შინ - ზრდი−ლო−ბას.
მის ჩონ−გუ−რებს და წე−რეთ−ლის
უ−და−რე−ბელ წე−რეთ−ლო−ბას.

“გა−მა−გო−ნე ეგ ხმა ტკბი−ლი,
დაჰ−კარ გრძნო−ბით დაირასა”, -
გა−ნა გუ−ლი ძვე−ლის ჩრდი−ლით
სა−მუ−და−მოდ და−ი−რა−ზა.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ.
რომ და−ვი−ცავ ფა−ზი−სის ცას,
სა−ირ−მე−თა ეშხს და−ვი−ცავ!

ა−გერ წი−ნამძღვ−რი−ანთ−კა−რის
ქა−რი არ−ხევს ზვა−რის სა−მოსს,
და ხა−ვერ−დი სავ−სე მთვა−რის
მოჰ−ფე−ნი−ა სა−გუ−რა−მოს.

მე−ცხრა−მე−ტევ! გან−თი−ა−დით
გვე−გე−ბე−ბა ოხვ−რა კაკ−ლის...
ა−ხალ−გაზრ−და გო−ლი−ა−თი
ახ−ლა ავ−სებს ამ და−ნაკ−ლისს.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ.
რომ და−ვი−ცავ შენს სი−მაღ−ლეს,
შენს მგზნე−ბა−რე ჩანგს და−ვი−ცავ!

დი−დი გზე−ბით მი−დის ძველ−თა
დი−დე−ბა თუ და−მარ−ცხე−ბა.
ეთ−ვი−სე−ბა ზა−ჰესს მ−ცხე−თა
და ა−რაგ−ვიც ა−რა ცხრე−ბა.

უ−სივრ−ცო−ა დრო−თა სივრ−ცე
და მდი−და−რი - ფე−როვ−ნე−ბა,
მი−სი შრო−მა, მი−სი სიბრძ−ნე,
მი−სი დი−დი ხე−ლოვ−ნე−ბა. -

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს სი−მართ−ლეს,
სისხ−ლით ნა−პოვნ გზებს და−ვი−ცავ!

მტკვარს დაჰ−ყუ−რებს მაღ−ლით ჯვა−რის
მო−ნას−ტე−რის სი−ა−მა−ყე,
მო−ვი−ა−რე მთა და ბა−რი,
მაგ−რამ მსგავ−სი ვერ−სად ვნა−ხე!

ხუ−როთ−მოძღ−ვარს აქ ჰყავს მცვე−ლი
მე−ო−მა−რი და მგო−სა−ნი,
და ჩუ−ქურთ−მა უფ−რო ძვე−ლი,
ვიდ−რე “ვეფხისტყაოსანი”.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ.
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ იმ ლექს−თა ხმას,
იმ ჩუ−ქურთ−მის შუქს და−ვი−ცავ!

მი−წა, სა−დაც ვხნავთ და ვთე−სავთ,
მო−კირ−წყლუ−ლი ი−ყო ძვლე−ბით,
მო−ღა−ღა−დე უ−კე−თე−სად.
ვი−ნემ უ−სა−ხე−ლო წლე−ბი.

იმ წარ−სულ−თან რა ძლი−ე−რი
ა−ნა−თებს აქ დრო−ის თვა−ლი -
რა−რი−გად ჩანს მშვე−ნი−ერი
სა−ქართ−ვე−ლოს მო−მა−ვა−ლი!

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ.
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ იმ მო−მა−ვალს.
იმ მო−მავ−ლის მზეს და−ვი−ცავ!

და ხმა−ლი−ვით ბას−რი გრძნო−ბა
ა−რის ფუ−ძე ა−ხალ ხა−ნის,
ჰგავ−დეს რკი−ნას ნე−ბის−ყო−ფა
თვი−თე−უ−ლი ჩვენ−თა−გა−ნის.

გა−მარჯ−ვე−ბის გზე−ბით მი−დის
თვი−თე−უ−ლი დღე ფრთა−მა−ლი,
რომ არ ჩან−დეს კვლავ იმ დი−დი
სი−დუხ−ჭი−რის ნა−ტა−მა−ლი,

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს მიღ−წე−ვებს,
შე−ნი დრო−შის ფერს და−ვი−ცავ.

ოც−და−ექვ−სი სა−უ−კუ−ნის
წი−ნათ ქმნიდ−ნენ ქარ−თულ ან−ბანს,
ხელ−ნა−წერ−ნი განვ−ლილ დრო−ის
მოგ−ვი−თხრო−ბენ გმირ−თა ამ−ბავს -

სუნთქ−ვა ძვე−ლი წიგ−ნე−ბი−სა,
მშვე−ნი−ერი ძვე−ლი ე−ნა,
სუ−ლი ქართ−ლის ცხოვ−რე−ბი−სა,
რუს−თა−ვე−ლის აღმაფრე−ნა!

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ უძ−ვე−ლეს განძს,
იმ უძ−ვე−ლეს წიგნს და−ვი−ცავ!

შლა წიგ−ნე−ბის მიყ−ვარს ძვე−ლის,
მშვე−ნი−ერი ძვე−ლი ე−ნა,
კი−დევ - რაც ამ ო−ცი წე−ლის
გა−დი−შა−ლა აღმაფრე−ნა,

რაც ამ−ბა−ვი მო−გუ−გუ−ნე
ამ ან−ბა−ნით ა−წყო−ბი−ლა...
სხვა მე−ო−ცე სა−უ−კუ−ნე
ა−რასოდეს არ ყო−ფი−ლა!

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს ა−ხალ გზებს,
შენს უ−ახ−ლეს წიგნს და−ვი−ცავ!

ახ−ლა ვე−ღარ გე−ტყვის ბე−დი,
სა−ქართ−ვე−ლო ნა−წა−მე−ბო:
ქართლს გა−ნუდ−გა ი−მე−რე−თი,
სა−კუ−თა−რი სურს სა−მე−ფო.

თემურ-ლენგის ვერ წა−მო−ვა
ვე−ლუ−რო−ბის ხმა და ზა−ხი.
თბი−ლისს რომ არ−ბევ−და ხრო−ვა
ჯალალ-ედინ - ხორეზმ-შაჰის.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს მშვი−დო−ბას,
შენს მთა−სა და ზღვას და−ვი−ცავ!

ქარ−მა მიანგრ-მოანგრია
ძვე−ლი ქვეყ−ნის სა−ბუ−და−რი,
აწ სხვაგ−ვარ−ნი ქარ−ნი ჰქრი−ან,
ჩვენ მხა−რე გვაქვს სა−კუ−თა−რი.

ის ვერ ითვ−ლის გმირ−თა მხარ-მკლავს,
ვერც უხ−ვო−ბას გე−ნი−ი−სას,
და ბრ−წყინ−ვა−ლეს ან−თებს ვარსკვ−ლავს -
ვარსკვ−ლავს ა−კა−დე−მი−ი−სას.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ ერ−თა ძმო−ბას,
მე−გობ−რო−ბის ფიცს და−ვი−ცავ!

თუ მრა−ვალგ−ზის დანგ−რე−უ−ლი,
კვლავ ბრ−წყინ−ვა−ლე გახ−და მხა−რე,
თუ მო−ე−ღო მეყვ−სე−უ−ლი -
მშე−ნებ−ლო−ბის ნი−აღ−ვა−რი,

თუ ძა−ლე−ბის არ−და−ზოგ−ვა
ა−მე−ტყვე−ლებს თვით ქვა-ლოდებს,
ეგ მისთ−ვის, რომ ჩვენ ე−პო−ქა
ა−ხალ გზის−კენ მოგ−ვი−წო−დებს.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს მიღ−წე−ვებს,
შე−ნი დრო−შის ფერს და−ვი−ცავ!

თუ ბუ−ნე−ბის მოკვ−დავ კა−ცებს
გვი−ერთ−დე−ბა აღ−ტა−ცე−ბა,
თუ გვამხ−ნე−ვებს და გვი−ტა−ცებს
გა−ნახლების დი−დი მცნე−ბა,

თუ ყო−ველ დღის მძაფ−რი ჟი−ნი
ა−ხალ სი−მაგ−რე−ებს ა−გებს,
ეგ მისთ−ვის, რომ ჩვენ ლე−ნი−ნი
მუ−დამ წინსვ−ლას გვიქადა−გებს.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
რომ და−ვი−ცავ შენს სი−მაღ−ლეს,
შენს მშვე−ნი−ერ ჩანგს და−ვი−ცავ!

ქვეყ−ნის მე−ტის მზით ავ−სე−ბა
სა−გა−ნი−ა ჩვე−ნი ზრუნ−ვის,
ჩვენ შევ−ძე−ლით და−ფა−სე−ბა
ჩვე−ნი მძლავ−რი სა−უ−კუ−ნის.

გა−ვი−ა−რეთ სევ−დისმგვ−რე−ლი
გზა−თა სივრ−ცე და სა−ზღვა−რი,
გა−დავ−ლა−ხეთ ღა−მე ბნე−ლი
და ბუ−რუ−სი ყო−ველგვარი.

მშობ−ლი−უ−რო ჩე−მო მი−წავ,
შენს საყ−ვა−რელ სა−ხელს ვფი−ცავ,
გი−ცავ−დი და გი−ცავ მა−რად,
გი−ცავ−დი და კვლავ დაგი−ცავ!