სანთელი
ვზი−ვარ და შევჭვ−რეტ ჩემ-წინ სან−თელ−სა,
რო−მე−ლიც წე−ღან უხ−ვად ნა−თელ−სა
ჩემს ო−თახს ჰფენ−და და ა−შუ−ქებ−და
და თვალ-წინ ბნელ−სა გან−მი−ნათ−ლებ−და;
აწ მი−წურ−ვი−ლა გა−საქ−რობ−ლა−და,
შანდ−ლი−სა თავ−ზე ძლივ-ძლივღა ბჟუ−ტავს,
ხან ჩაქ−რე−ბა და ხან მნა−თობ−ლა−და
კვლავ შანდ−ლი−და−მა წა−მო−ი−ხე−დავს...
ებრძ−ვის სიკვ−დილ−სა ჩე−მი სან−თე−ლი,
მაგ−რამ მას, წყე−ულს, რა და−ა−მარ−ცხებს?
ლაჟ−ვარ−დად ქმნი−ლი სუს−ტი ნა−თე−ლი
შანდ−ლის ჯურღ−მულ−ში თავ−სა ა−ნარ−ცხებს.
ა−გერ ო−თახსაც ჩრდილ−მან გა−დაჰკ−რა,
კედ−ლებ−ზე ძლივს სცემს ბნე−ლა−და შუ−ქი,
ა−გერ სან−თე−ლიც შან−დალ−ში ჩაქ−რა...
რა დამრ−ჩა მის−გან? — მწვა−რი პატ−რუ−ქი.
ეგ−რე−თაც კა−ცი ძლი−ე−რი ჰქრე−ბა,
რა ეწ−ვე−ვა მას სიკვ−დი−ლი — მტე−რი;
მშვე−ნი−ერ არ−სის მა−გი−ერ გვრჩე−ბა
ერ−თი მუჭა-ღა გამხ−მა−რი მტვე−რი.
რო−მე−ლიც წე−ღან უხ−ვად ნა−თელ−სა
ჩემს ო−თახს ჰფენ−და და ა−შუ−ქებ−და
და თვალ-წინ ბნელ−სა გან−მი−ნათ−ლებ−და;
აწ მი−წურ−ვი−ლა გა−საქ−რობ−ლა−და,
შანდ−ლი−სა თავ−ზე ძლივ-ძლივღა ბჟუ−ტავს,
ხან ჩაქ−რე−ბა და ხან მნა−თობ−ლა−და
კვლავ შანდ−ლი−და−მა წა−მო−ი−ხე−დავს...
ებრძ−ვის სიკვ−დილ−სა ჩე−მი სან−თე−ლი,
მაგ−რამ მას, წყე−ულს, რა და−ა−მარ−ცხებს?
ლაჟ−ვარ−დად ქმნი−ლი სუს−ტი ნა−თე−ლი
შანდ−ლის ჯურღ−მულ−ში თავ−სა ა−ნარ−ცხებს.
ა−გერ ო−თახსაც ჩრდილ−მან გა−დაჰკ−რა,
კედ−ლებ−ზე ძლივს სცემს ბნე−ლა−და შუ−ქი,
ა−გერ სან−თე−ლიც შან−დალ−ში ჩაქ−რა...
რა დამრ−ჩა მის−გან? — მწვა−რი პატ−რუ−ქი.
ეგ−რე−თაც კა−ცი ძლი−ე−რი ჰქრე−ბა,
რა ეწ−ვე−ვა მას სიკვ−დი−ლი — მტე−რი;
მშვე−ნი−ერ არ−სის მა−გი−ერ გვრჩე−ბა
ერ−თი მუჭა-ღა გამხ−მა−რი მტვე−რი.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
შავი ყორანიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სატრფოვ, მახსოვს თვალნი შენნინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა!ლადო ასათიანი |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
 |
ეტლზედბესიკი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ტყუილს თუ არ მოიშლისლია კობალაძე |
|
უცებ შემკრთალი ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
„რა ვქნისა“ ციხე ავაგეხალხური |
|
სასწაულსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
თუ მაინც უნდა ვინანოლილი ნუცუბიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
რაც არ იწვის, არ ანათებსაკაკი წერეთელი |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
 |
გოგონა კითხულობდა...მურმან ლებანიძე |
|
სიტყვა ეულივაჟა–ფშაველა |
|
ჩემი ვედრებავაჟა–ფშაველა |
