იანიჩარი

ა−გერ რაზ−მი−დამ ის−კუ−პა ყა−რა−ბა−ღულ−მა მე−რან−მა,
შორ−სა გაჰ−ფან−ტა თრთო−ლით ხმა მის−მა რახ−ტი−სა ჟღე−რა−მა...
მიჰქ−რის, მიფ−რი−ნავს, მი−ჭე−ქავს, უ−კან მის−დევს მტვრი−სა ბუ−ქი,
მას−ზედ ჰზის ი−ვე−რი−ე−ლი ჭა−ბუ−კი ვინ−მე ჩა−უ−ქი.
ა−გერ უ−ეც−რად რა−ღა−ცამ ჰა−ერ−ში გა−იკ−რი−ა−ლა,
თურ−მე, მან თო−ფი თა−ვი−სი შე−აგ−დო, შე−ატ−რი−ა−ლა,
მე−რე ლა−მა−ზად ხან მარ−ცხნივ, ხან მარჯვ−ნივ გად−მოწ−ვე−ბო−და,
ხან ცხე−ნი−და−მა ხტე−ბო−და, ხან ზედ−ვე შეჰფ−რინ−დე−ბო−და.
შვე−ნო−და ი−გი ჭა−ბუ−კი ცხენ−ზე−და, ვით ალ−ვა რგუ−ლი,
მაგ−რამ მე, მის მჭვრე−ტელს, ნაღვ−ლით ა−მე−რი−ა სუ−ლი, გუ−ლი...
ვსთქვი თუ, ვისთ−ვის შენ კის−კა−სობ, ვისთ−ვის ი−ჩენ სი−მარ−დე−სა?
შე−ნი რა−ა, რომ ამშ−ვე−ნებ შენს დამ−ღუპ−ველს ოს−მა−ლეთ−სა?
შენს სი−მარ−დეს, სი−ჩა−უ−ქეს ქართ−ლი შე−ნი არ დაჰ−ყუ−რებს,
მე−ფე შე−ნი თა−ვის ქე−ბით ჭა−ბუკს გულს არ გი−ხა−ლი−სებს!..