ახალი გზა

ნუ ი−ფიქ−რებ, და−გაყ−ვედ−რო,
შე მაც−დუ−რო ჩე−მო მუ−ზა,
ი−მისთ−ვის, რომ შე−ნის რჩე−ვით
ეკ−ლი−ა−ნი შემხვ−და მე გზა!

გმად−ლობ კი−დეც მისთ−ვის, რომ შენ
ა−მი−ხი−ლე ბრმა−სა თვა−ლი,
თუმც კი ჩვენ−ში ცხოვ−რე−ბისთ−ვის
მწა−რე ა−რის ეგ წა−მა−ლი:

სად ვერც ი−ტყვი, ვერ−ცა ის−მენ,
ვერც რას ნა−ხავ სა−ა−მურ−სა,
იქ რად უნ−და ბა−გეთ სი−ტყვა,
თვალთ ხილ−ვა და სმე−ნა ყურ−სა?!

ჩემს სამ−შობ−ლოს კარ−გად ვიც−ნობ,
მო−მივ−ლი−ა კიდით-კიდე;
მართ−ლის თქმით და გულწრ−ფე−ლო−ბით
ჭი−რი ჭირ−ზე გად−ვი−კი−დე!

აქ მო−ნე−ბა ჭკუ−ა ა−რის,
ორ−პი−რო−ბა - სიბრძ−ნე დი−დი,
და მას რჩე−ბა მო−ე−და−ნი,
ვინც კი ა−რის მე−ტად ფლი−დი!

ცო−ტა მაღ−ლა ა−სასვ−ლე−ლად
ძმა ძმას იხ−დის კიბე-ხიდად;
მშო−ბელს შვი−ლი, შვილს მშო−ბე−ლი,
ქმარს ცო−ლი ჰსურს გა−სას−ყი−დად.

აქ თვით სჯუ−ლი ფა−რი−სევლებს
ხელთ უ−პყრი−ათ ბადე-ქსელად,
ძლი−ე−რე−ბის სა−პირ−ფე−როდ,
უძ−ლუ−რე−ბის მო−საწ−ვე−ლად!

მხო−ლოდ სა−წყალ მი−წის−მუ−შას
ა−რა−ვინ ჰყავს გამ−კი−თხა−ვი,
მი−სი ოფ−ლით თავს იკ−ვე−ბენ,
ქურ−ქად მი−დის მი−სი ტყა−ვი!

მაგ−რამ ვინ რას გვათქ−მე−ვი−ნებს?
ჩე−მო მუ−ზავ, ტყვი−ლა ე−ლი!..
დრო−ა, სი−ტყვა უ−კუ−ვაგ−დოთ,
სხვებრ მოვ−კი−დოთ საქ−მეს ხე−ლი.

თო−რემ ი−სე ჩვე−ნი შრო−მა
ემს−გავ−სე−ბა ბებ−რის ბუქ−ნას!
რაც ყო−ფი−ლა, დღეს არ ა−რის,
რაც დღეს ა−რის, ხვალ ის ნუ ჰქნას!

ყა−რი−ბო და გან−წი−რუ−ლო,
ნუ შეკრ−თე−ბი, ჩე−მო მუ−ზა!
სა−ნამ კი−დევ ძალ-ღონეს ვგრძნობთ,
ვერ დაგ−ვაფრ−თხობს ა−ხა−ლი გზა!