ილიას მოკვლის გამო
ნუ მი−წამ−ლავთ მო−ხუცს გრძნო−ბას
და ნუ ამ−ბობთ, რაც არ მჯე−რა!..
ნუ−თუ მართ−ლა დღეს გა−და−წყდა
სა−ქართ−ვე−ლოს ბე−დის−წე−რა?
ა−რა, ა−რა!.. მითქმა-მოთქმა -
ეს მშიშა−რა ტყუ−ი−ლი−ა...
ის მშო−ბე−ლი არ მოჰკვ−დე−ბა,
წარ−მო−შო−ბა ვინც ი−ლი−ა!
გრძნო−ბა კვდე−ბა, გო−ნე−ბა კი
ე−კუთვ−ნის წინ, მო−მა−ვალ−სა...
გაჰ−ყავს ხი−დი ცხოვ−რე−ბისთ−ვის
და უ−კა−ფავს გზა და კვალ−სა.
და მი−ტო−მაც, ვინც მოჰკვ−დე−ბა,
გა−ნა ყვე−ლა ითქ−მე−ბა მკვდრად?
ზო−გი ჩა−დის ბნელ საფ−ლავ−ში,
ზო−გი აქ−ვე რჩე−ბა ლამპ−რად.
და ი−ლი−აც არ მომკვდა−რა...
მა−მუ−ლისთ−ვის რჩე−ბა ლამპ−რად,
მა−შინ რო−ცა მი−სი გვა−მი
გა−დიქ−ცე−ვა მი−წად და მტვრად.
რაც კი ჰქონ−და მაღ−ლით ნი−ჭი
ბუ−ნე−ბის−გან მო−ცე−მუ−ლი,
მთლად მი−უძღვ−ნა მისს სამ−შობ−ლოს,
ფი−ან−და−ზად დასდ−ვა გუ−ლი!..
თა−ვი დასდ−ვა ქვეყ−ნი−სათ−ვის,
მიჰ−ბა−ძა ძმებს თავ−და−დე−ბულთ:
მე−ფე−სა და ყი−ფი−ან−სა...
იმ ორ ქართ−ველს, გან−დი−დე−ბულთ!
მაგ−რამ ა−მათ სიკვ−დილ−ში−აც
განსხ−ვა−ვე−ბა ა−რის დი−დი:
უფ−რო მწა−რე და მწვა−ვი−ა,
რო−ცა შინ გკლავს შე−ნივ ფლი−დი!..
მე−ფე მოჰკ−ლეს მონ−ღო−ლებ−მა,
დი−მიტ−რიც მტრის მოკ−ლუ−ლი−ა!..
მაგ−რამ ნუ−თუ შინ ჩვენ−მა−ვე
გა−მოგვ−ტა−ცა ჩვენ ი−ლი−ა?!
ნუ მი−წამ−ლავთ მო−ხუცს გრძნო−ბას!..
ის ქართ−ვე−ლად ა−რა მჯე−რა,
ვინც გა−ბე−და და ი−ლი−ას
და−უ−მოკ−ლა ბე−დის−წე−რა!..
თვით ი−ე−სო მა−ცხო−ვარ−მა,
ვის ხელთ ე−პყრა ქვეყ−ნის გუ−ლი,
თა−ნა−შემ−წედ ა−ირ−ჩი−ა
ა−თორ−მე−ტი მო−ცი−ქუ−ლი.
და მათ−ში−აც გა−ე−რი−ა
გამ−ცე−მე−ლი ის ი−უ−და,
შურ−მა, მტრო−ბამ, ბო−რო−ტე−ბამ
ვი−საც გულ−ში და−ი−ბუ−და!..
მაგ−რამ რჯუ−ლი რჯუ−ლად დარ−ჩა
და ი−უ−და მხო−ლოდ კრუ−ლად.
ა−მას საღმრ−თო ის−ტო−რი−ა
სა−უ−კუ−ნოდ ამ−ბობს სრუ−ლად!..
და მთელ ქართლ−ში რომ გა−მოჩნ−დეს
მო−ღა−ლა−ტე ერთი-ორი,
მსგავ−სი ის−კა−რი−ო−ტე−ლის
და ი−უ−დას თა−ნას−წო−რი,
ა−მით ჩირ−ქი მთელ ქვე−ყა−ნას
გა−ურ−ჩევ−ლად არ ე−დე−ბა!
მხო−ლოდ ხალხს კი, ჭი−რი−სუ−ფალს,
გულ−ში ცე−ცხლი ე−კი−დე−ბა!..
II
ახ−ლა შენ−თან მაქვს საქ−მე, ი−უ−დავ,
წინ წა−მო−დე−ქი! ნუ ი−მა−ლე−ბი!
და ვე−რა−გო−ბით ძლე−ვა−მო−სი−ლი
გა−მო−ა−ჩი−ნე შე−ნი თვა−ლე−ბი!
ღრმა მო−ხუ−ცე−ბულს და ნა−ა−მა−გარს
რომ ჰკლავ−დი, მა−შინ არ გი−თხრა გულ−მა,
გა−რე−შე მტრე−ბის სა−სი−ხა−რუ−ლოდ
ი−სევ მათ−გან−ვე მო−ტყუ−ე−ბულ−მა, -
რომ მაგ სიკვ−დი−ლით ი−მას−თან ერ−თად
შენ გულს უკ−ლავ−დი თვით ქართ−ვე−ლო−ბას
და, შემ−ბღა−ლა−ვი წმინდა-წმინდათა,
ი−ორ−კე−ცებ−დი თვით სა−ძაგ−ლო−ბას?
მაგ−რამ შენ ვინ ხარ? ვინ მოგ−ცა გრძნო−ბა?
ვით ჰე−როსტ−რა−ტემ, დასწ−ვი ტა−ძა−რი
და გე−გო−ნა, რომ ო−რი−ვე მხა−რეს
საშ−ვი−ლიშ−ვი−ლო და−ეც თავ−ზა−რი?
რა შემც−და−რი ხარ!.. თვით ი−ლი−ასთვის
მაგგ−ვარ სიკვ−დილ−ში ა−რის სი−ცო−ცხლე
და სა−ქართ−ვე−ლოს კი ძვე−ლი აღთქ−მა
ის−ტო−რი−უ−ლი მით გა−უ−ახ−ლე.
დრო−ე−ბით დაღ−ლილს და მი−ძი−ნე−ბულს, -
ის გა−მო−ა−ხელს მა−გი−თი თვა−ლებს
და შე−აჩ−ვე−ნებს საშ−ვი−ლიშ−ვი−ლოდ
შე−ნებრ მე−თა−ურს და ნა−ძი−რა−ლებს.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
აკაკი წერეთელის სხვა ლექსები:
ვაშლი და შაქარა |
განთიადი |
გორი |
ამირანი |
მინდა რამ ვთქვა |
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
ასწავლეთ ბავშვს მისი უფლებების შესახებ
აუხსენით ბავშვს, რომ მას აქვს უფლება სიცოცხლეზე, ჯანმრთელობაზე, განათლებაზე, დასვენებაზე და სხვა.
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ქართულ ენაზე და ლექსები საქართველოზე
სამწუხაროდ, სხვა ამავე ზომის ლექსები, რომელიც ამავე კატეგორიებშია, ვერ მოიძებნა | |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ქართულ ენაზე და ლექსები საქართველოზე
 |
შენ აყვავილდი ჩემო სამშობლონანა სამხარაძე |
 |
ქართული ორნამენტიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
როცა გარშემო ღამე ბნელიაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ნეტავ მალე მივახწევდე მიზანსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
თუ დედაენით არ ხარ გაზრდილიიოსებ ნონეშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ქართულ ენაზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ერეკლეს სიზმარივაჟა–ფშაველა |
 |
ასოხატულა კუნწულებიგივი ჭიჭინაძე |
|
სიკვდილი გმირისავაჟა–ფშაველა |
 |
„ან“-ზე სით მოხვალბესიკი |
|
ასპინძის ომზედბესიკი |
