ქარ−თულ მი−წა−ზე ცხოვ−რობს,
წმინ−და გი−ორ−გის სამ−წყსო.
ძლე−ვა−მო−სი−ლი მხედ−რის,
ე−რი ა−დი−დებს ღვაწლ−სო!

ტანჯ−ვა−სა ში−ნა დათ−მე−ნით,
ჭეშ−მა−რი−ტე−ბის ქა−და−გო,
ჩე−მი სამ−შობ−ლოს მფარ−ვე−ლო,
წმინ−და მხე−და−რო, მა−ღა−ლო!

წინ გა−უ−ძე−ხი ქართ−ვე−ლებს,
ას−წავ−ლე რწმე−ნა ღმერ−თის,
შენ და−ი−ფა−რე ქარ−თული,
სა−სუ−ფე−ვე−ლი ზე−ცის!
სა−მა−გა−ლი−თო გმი−რო−ბის,
ი−მე−დო ქარ−თულ ჯი−შის,
გ−თხოვ, შე−ე−წი−ე ჩემს მა−მულს
ლხინ−ში, ა−შო−რე ჭი−რი!

დი−დო მო−წა−მე გი−ორ−გი,
წა−მე−ბუ−ლი ხარ ღვთისთ−ვის,
ი−სე−თი რწმე−ნით შეგვ−მო−სე,
ვით თა−ვად ი−ყავ მისთ−ვის!