დედის სიმღერა

ცხრა თვეს მუც−ლით გა−ტა−რებ−დი,
“ვა−ით” გშო−ბე, “უით” გზარ−დე,
და რად გიკ−ვირს, ყო−ველს ქალ−ზედ
უფ−რო დე−დას რომ უყ−ვარ−დე?

ქა−ლი მა−მას ქმარ−ში გასცვ−ლის,
ცო−ლი ქვრი−ვი სხვას წაჰყ−ვე−ბა;
მაგ−რამ დე−დას შვი−ლის ტრფო−ბა
სა−მა−რე−ში თან ჩაჰყ−ვე−ბა!

ახ−ლოს გუ−ლი მისთ−ვის უძ−გერს,
შორს მყოფს ფიქ−რით თავს ევ−ლე−ბა:
უ−ფიქ−რე−ლად თავს შეს−წი−რავს, -
დე−და თვის შვილს ე−ნაცვ−ლე−ბა!..

მაგ−რამ შვი−ლი ხში−რად დე−დას
გასცვ−ლის ხოლ−მე საყ−ვა−რელ−ში!..
არ ი−ცის, რომ მო−ტყუ−ე−ბულს
სხვი−სი სატრ−ფო რჩე−ბა ხელ−ში!..

მაგ−რამ ნე−ბა ბუ−ნე−ბი−სა
ეს ა−რის და ა−სე ი−ყოს:
დე−დამ უნ−და შვი−ლისათვის
თავის-თავი და−ი−ვი−წყოს!..

რა მოგ−შორ−დი, შვი−ლო, შემ−დეგ
შა−ვი ფიქ−რი გულს მი−ბუ−რავს...
ვაჰ, თუ გში−ა! ან გ−წყუ−რი−ა!
ან გცი−ვა და ა−რა გხუ−რავს!

ე−გებ გდი−ხარ ბრძო−ლის ველ−ზედ,
გულს გას−ვი−ა მტრის ი−სა−რი
და, რომ წყლუ−ლი შე−გიხ−ვი−ოს,
დე−და-შენი არ−სად ა−რი!..

ვა−ი, თუ შენს ლა−მაზს თვა−ლებს
ყვა−ვი ჰკორტ−ნის და ყო−რა−ნი,
და უ−ნაგ−რით უ−პატ−რო−ნოდ
დაგხ−ვიხ−ვი−ნებს თავს მე−რა−ნი!..

ვაჰ, თუ შენ−სა ხუ−ჭუჭ თმა−სა
ჩი−ტი ბუ−დეს შიგ უ−ფენ−დეს?
მა−შინ დე−და-შენიც ჩი−ტად
გა−და−იქ−ცეს, შენს−კენ ჰფრენ−დეს!..