ომი საქართველოს თავად-აზნაურ-გლეხთა პირისპირ დაღისტნისა და ჩეჩნელთა, წელსა 1844-ს

მძღვა−ნე−ლო−ბა−სა ქვე−შე ღუ−ბერ−ნი−ის მარშ−ლის,
თა−ვა−დის დი−მიტ−რი თა−მა−ზის ძის ორ−ბე−ლი−ა−ნი−სა

ძრწო−დე, კავ−კა−სო! ახ−ლო არს დღე შე−ნის აღ−სას−რუ−ლი−სა,
შეთქ−მუ−ლან შენ−ზედ ერთ−პი−რად ძე−ნი ქართ−ლი−სა სრუ−ლი−სა,
ა−ღე−ბად შენ−გან სისხ−ლი−სა, უბ−რა−ლოდ დაქ−ცე−უ−ლი−სა,
და აღ−მორთ−მე−ვად უ−წყა−ლოდ შენს შო−რის ბო−როტ სუ−ლი−სა!

ქართ−ლით−გან მო−ვალს მა−რა−დის მა−მუ−ლის მო−ნა ლაშ−ქა−რი,
წინ ე−რის−თა−ვი მო−უძღ−ვის, მი−წა−სა გა−აქვს ზან−ზა−რი!
კავ−კა−სო, ქართ−ლოსს საფ−ლავ−ზედ ა−რი−ან გა−ფი−ცე−ბულ−ნი,
და მათ წინ ვერ−ღა და−უდგ−ნენ ვერც შენ−ნი პირ−ველ რჩე−ულ−ნი!

სომ−ხი−თით მოს−ჭექს სა−სარდ−ლო, ძვე−ლად−გან სა−ხელ−განთქ−მუ−ლი,
მის შო−რის ბრუ−ნავს ცხო−ვე−ლად და−ვით სარდ−რი−სა კვლავ სუ−ლი!
ჰე, და−ღისტ−ნელ−ნო, სომ−ხი−თის კე−დელ−ნი, თქვენ−გან ნგრე−ულ−ნი,
მის ძე−თა თქვე−ნის თა−ვე−ბით ყონ ახ−ლად აღ−შე−ნე−ბულ−ნი!

კავ−კა−სო, ა−ჰა კახ−ნი−ცა შენ−ზედ გუ−ლამღვ−რე−უ−ლე−ბი,
მე−ფის ი−რაკ−ლის გაწრთვ−ნილ−ნი, გმი−რე−ბად და−სა−ხუ−ლე−ბი!
ნუ ჰგო−ნებ, აღ−ხო−ცი−ლიყვ−ნენ მათ შო−რის ძველ−ნი მა−მაც−ნი:
ყო−ველ−სა დაშ−თა შვი−ლე−ბი, საშ−ვი−ლიშ−ვი−ლოდ ვაჟ−კაც−ნი!

ნა−უნჯ−ნი ყმა−ნიც მე−ფისა, თუ−შე−ბი მო−უ−ღა−ლავ−ნი,
სდევ−ნი−ან მტერ−თა მძვინ−ვა−რედ, ვით მგელ−ნი, ცხვარ−თა მლა−ლავ−ნი!
თქვე−ნი ჭი−რი−მე, თუ−შე−ბო, ბი−ჭო−ბა თქვე−ნი ქე−ბუ−ლა,
მახ−ვი−ლი თქვე−ნი მა−რა−დის და−ღისტ−ნელთ ქედ−ზედ ლე−სუ−ლა!

ამ გმი−რულს ჯარ−სა ერ−თობ−რივ ჰყავს ღირ−სი წი−ნამძ−ღო−მე−ლი;
მან თა−ვი დასდ−ვა სპა−თათ−ვის, სა−ხე−ლი−თა ქმნა სა−ხე−ლი,
და სა−კად−რი−სად გვა−რი−სა გა−მოჩნ−და ნამდ−ვილ ქართ−ვე−ლად:
მტერთ სი−ხა−რუ−ლით შე−ებ−მის მჭვრე−ტელ−თა სა−ოც−ნე−ბე−ლად!

კავ−კა−სო, ძრწო−დე! შე−ირ−ყა ჩე−ჩე−ნიც და−სამ−ხო−ბე−ლი!
ვის ა−რა ა−ღე−ტა−ცე−ბის სუ−ლი ამ ამბ−ვის მცნო−ბე−ლი?
ჰე, ძმა−ნო, ნუ თუ არ გეს−მით მე−ფის ი−რაკ−ლის ხმა მაღ−ლით?
გიხ−მობთ: ”ქართ−ველ−ნო, ჰე, შა−ბაშ! კურ−თხე−ვა თქვენ−და ზე მადლით!”

ძმა−ნო, თქვენ ჰქმე−ნით საქ−მე−ნი, ღირს−ნი თქვენ−თა წი−ნა−პარ−თა!
მე−ფე−სა თა−ვი შეს−წი−რეთ, ვაგ−ლა−ხი ე−ცით წარ−მართ−თა!
აჩრ−დილ−ნი ჩვენ−თა მა−მა−თა იშ−ვე−ბენ სა−ი−ქი−ო−სა,
და გი−კურ−თხე−ბენ სა−ხელ−სა, მო−მა−ვალთ მო−სალ−ხი−ნო−სა!