საფლავი მეფის ირაკლისა

მო−ვიდ−რეკ მუხლ−თა შენს საფ−ლავს წინ, გმი−რო მხცო−ვა−ნო,
და ცრემლთ და−ვან−თხევ შენს სა−ხელ−ზე, მე−ფევ ხმო−ვა−ნო!
ახ, რად არ ძა−ლუძს გან−ცო−ცხლე−ბა წმი−დას აჩრ−დილ−სა,
რომ გარდ−მო−ხე−დო ა−ხალს ქართლ−სა, შენს პირმ−შოს შვილ−სა!

თაყ−ვანსვს−ცემ შენ−სა ნა−ან−დერ−ძებს, წი−ნას−წა−რად თქმულს!
გახ−სოვს, სიკვ−დი−ლის ჟამს რომ უ−თხარ ქართლს და−ობ−ლე−ბულს?
ა−ჰა აღს−რულ−და ხელმ−წი−ფუ−რი აწ აზ−რი შე−ნი,
და ვსჭამთ ნა−ყოფ−სა მის−გან ტკბილ−სა აწ შენ−ნი ძე−ნი.

ჟამ-ვითარებით გარ−დახ−ვე−წილთ შენთ შვილთ მი−და−მო
მო−აქვთ მა−მულ−ში გა−ნათ−ლე−ბა და ხმა სა−ა−მო;
მა−თი ცხო−ვე−ლი, ტრფი−ა−ლე−ბით აღ−სავ−სე სუ−ლი
უდ−ნობს ყი−ნულ−სა ჩრდი−ლო−ეთ−სა, გან−ცე−ცხლე−ბუ−ლი.

და მუ−ნით ჰზიდ−ვენ თესლ−თა ძვირ−ფასთ მშო−ბელს ქვე−ყა−ნად,
მხურ−ვა−ლეს ცის ქვეშ მო−სამ−კალ−თა ერ−თი ა−თა−სად!
სა−დაც ა−ქამ−დინ ხმლით და ძა−ლით ჰფლობ−და ქართ−ვე−ლი,
მუნ სამშ−ვი−დო−ბო მო−ქა−ლა−ქის მარ−თავს აწ ხე−ლი!

აწ არ−ღა ერ−ჩის ქართ−ლის გულ−სა კას−პი−ის ღელ−ვა,
ვერ−ღა ურ−ყევს მას განს−ვე−ნე−ბას მი−სი აღ−ტყველ−ვა;
შა−ვის ზღვის ზვირთ−ნი, ნაცვ−ლად ჩვენ−თა მო−სისხ−ლე მტერ−თა,
აწ მოგ−ვიგვ−რი−ან მრა−ვა−ლის მხრით ჩვენ−თა მოძ−მე−თა!

მშვი−დო−ბა შენ−სა წმი−დას აჩრ−დილს, გმი−რო განთქ−მუ−ლო,
უ−კა−ნასკ−ნე−ლო ი−ვე−რი−ის სიმტ−კი−ცის სუ−ლო!
აწ მიხვ−და ქართ−ლი შენ−სა ქველ−სა ან−დერძ−ნა−მაგ−სა,
და თაყ−ვან−სა სცემს შენ−სა საფ−ლავს, ცრემ−ლით აღ−ნაგ−სა!