,,წუ
−ხელ ღა
−მე იმ მა
−მალ
−მა
ყი
−ვი
−ლით, რომ გა
−ა
−თი
−ა.
არ ი
−ცის, რომ დი
−ლის მაც
−ნე
მაღ
−ვი
−ძა
−რა სა
−ა
−თი
−ა?
ახ
−ლა ყი
−ვილს ვინ
−ღა უს
−მენს,
ნუ
−თუ ვერ გრძნობს, სულ სხვა დრო
−ა?
მი
−სი ჟა
−მი წა
−სუ
−ლა და
აწ ა
−რასდ
−როს ა
−ღარ მო
−ვა!".
ნუ
−ნუ
−კე
−ლას სყვე
−დურ
−მა
მა
−მა
−ლი კი შე
−ა
−წუ
−ხა,
მაგ
−რამ წყე
−ნა და
−მა
−ლა და
დამშ
−ვი
−დე
−ბით უ
−პა
−სუ
−ხა:
მე და
−ქოქ
−ვა არ მჭირ
−დე
−ბა
და არც დე
−ნით გა
−მოკ
−ვე
−ბა,
ჩემს თავს რკი
−ნა, რომ არ
−ჩი
−ე
მა
−ო
−ცებს და გუ
−ლი მ
−წყდე
−ბა.
ვარ ცო
−ცო
−ხა
−ლი მაღ
−ვი
−ძა
−რა
და ბუ
−ნე
−ბა მო
−მი
−წო
−დებს.
ღმერთ
−მა ნუ ქნას ქვე
−ყა
−ნა
−ზე
ჩე
−მი ხმა რომ არ ის
−მო
−დეს.
რაც არ უნ
−და ყვა
−ვი
−ლე
−ბით
მო
−ი
−ქარ
−გოს მთა და ბა
−რი,
სად მა
−მა
−ლი ა
−რა ყი
−ვის
იქ, სი
−ცო
−ცხლე ა
−ღარ ა
−რის.