ერ−თხელ მე−ლამ ქორ−წილ−ში,
მტვერ−ში, ქარ−ში, ორ−პირ−ში,
ხმე−ლი ხის და კლდის ძირ−ში
მა−ყარს უხ−მო კის−კი−სით.
თა−ნაც სუფ−რა გა−ა−წყო,
მტრი−სას, რაც ზედ და−ა−წყო.
რა−საც პი−რი ვერ ახ−ლო,
სართულ_სართულ გა−ა−წყო.
თხილ_კაკალი კერ−კე−ტი,
ვინც ეწ−ვა−ლოს, ჩერ−ჩე−ტი!
დო−ქით ღვი−ნო რჩე−უ−ლი,
თუმ−ცა ძმა−რად ქცე−უ−ლი.
ა−ქეთ ჩენ−ჩო, ყუნ−წე−ბი,
ნაფცქ−ვე−ნე−ბი, კურ−კე−ბი.
ი−ქეთ ხმე−ლი ფუ−ჩე−ჩი,
ვა−ტყობ ე−სეც უ−ლე−ვი.
რქა, ძვა−ლი და ბუმ−ბუ−ლი,
გახ−ლავთ ჩა−მო−ტა−რე−ბით.
თა−ნაც, ვა−ი იმ−დე−ნი,
სი−ქა გა−წყდა ტა−რე−ბით.
ა−ი, ა−სეთ სუფ−რაზე
ვინც კი მე−ლას ეწ−ვი−ა,
და−მი−ჯე−რეთ, არ ვა−ჭარ−ბებ
ცუ−დი ბე−დი ე−წი−ა.
უ−ეჭ−ვე−ლი და−ა−შა−ვეს,
ცოდ−ვა წამოე−წი−ათ,
თო−რემ მე−ლას მაყ−რად ყოფ−ნას,
სახლ−ში ჯდო−მა ერ−ჩი−ათ.