მელაკუდას მაღაზია

უღ−რან ტყე−ში მე−ლა−კუ−დამ
გახს−ნა დი−დი მა−ღა−ზი−ა
და წარ−წე−რა ჩა−მო−კი−და
“შე−მობრ−ძან−დით, ა−რის ღია”.

სავ−სე ა−რის დახ−ლე−ბი და
მრა−ვალ რა−მეს ყი−დის რად−გან,
ვინ გინ−და, რომ აქ არ ნა−ხოთ,
მყიდ−ვე−ლე−ბის რი−გი დად−გა.

და−თუ−ნი−ა თათს ი−ლო−კავს,
კას−რე−ბი დგას თაფ−ლი−სა−ო.
მე−ლა−კუ−და ე−კი−თხე−ბა:
- ცა−ცხვის გსურს თუ წაბ−ლი−სა−ო?

ა−ბურ−დღუნ−და და−თუ−ნი−ა:
- კარ−გად უნ−და გა−მივ−სო,
სა−მი ქი−ლა ცა−ცხვის მინ−და,
ო−თხიც კი−დევ - წაბ−ლი−სო.

თაფ−ლი სუ−ლაც არ სჭირ−დე−ბა,
ხორ−ცის რიგ−ში დად−გა მგე−ლი:
- მეც მომ−ხე−დე, მე−ლა−კუ−დავ,
რა ხა−ნი−ა ვდგე−ვარ, გე−ლი.

მე−ლა ცდი−ლობს რუ−ხი მგე−ლი
არ დარ−ჩეს გულ−ნაკ−ლუ−ლი−ა,
- გა−ყი−ნუ−ლი არ გე−გო−ნოს,
სულ ა−ხა−ლი დაკ−ლუ−ლი−ა!

ტუ−რა ქა−თამს ე−ტა−ნე−ბა,
მსუქან-მსუქან დედ−ლებს არ−ჩევს.
ჭყინ−დი ტა−რო სი−მინ−დი−სა
სა−თი−თა−ოდ მი−აქვთ მაჩ−ვებს.

შე−ი−ძი−ნა ყან−ჩამ თევ−ზი,
ბა−ყა−ყე−ბის სა−მი აც−მაც.
ჭა−ო−ბი−სას მა−ღა−ზი−ის
კი სჯო−ბი−ა, რომ თქვას კაც−მა.

კურ−დღელ−მა თქვა: - ეს სტა−ფი−ლო
უნ−და დავდ−გა გოდ−რი−თა−ო,
სულ მო−ვითქ−ვამ, და−ვი−ღა−ლე
ამ ბა−ლა−ხის კორტ−ნი−თა−ო.

ზღარბ−მა ა−ის−ხა ეკ−ლებ−ზე
თუ−რა−შა−უ−ლი, კე−ხუ−რა.
გა−რეთ რომ გა−მო−ცუნ−ცულ−და,
თავ−ზეც ვაშ−ლე−ბი ე−ხუ−რა.

ტახ−მა ტომ−რე−ბი და−ავ−სო
ნარ−ჩე−ვი რკო−თი, წაბ−ლი−თა.
სა−ნამ სახ−ლამ−დე მი−ვი−და
გზა−ში ეშ−ვე−ბით დაფ−ლი−თა.

და რო−ცა ბო−ლო მყიდ−ვე−ლიც
ე−ზო−ში გა−მო−ე−ხე−ტა,
მე−ლი−ამ მი−მო−ი−ხე−და,
ცა−რი−ელ დახ−ლებს შე−ხე−და,

თქვა: - ვა−ფარ−თო−ებ ვაჭ−რო−ბას,
ეს უნ−და გა−და−ვა−კე−თო
და მა−ღა−ზი−ას ხვა−ლი−დან
და−ვარქ−მევ “სუპერ-მარკეტსო”.

საქ−მეს ა−ვა−წყობ თან−და−თან,
გა−ნა ვაჭ−რო−ბა ძნე−ლი−ა.
ქათ−მის ქურდს ვინ−ღა მი−წო−დებს,
ვიქ−ნე−ბი ბიზ−ნეს−მე−ლი−ა.