ფა−ფა−რი ი−სევ ი−სე მამშ−ვე−ნებს,
გემ−თან მრა−ვა−ლი მო−დის მნახ−ვე−ლი.
მაგ−რამ რა მეთქ−მის - არ მაქვს სა−მე−ფო,
მე−ფი−სა შემრ−ჩა მხო−ლოდ სა−ხე−ლი.
არც ჩე−მი ში−შით ი−მა−ლე−ბი−ან,
არც დახ−მა−რე−ბას არ−ვინ ა−რა მ−თხოვს.
მდუ−მა−რედ ვზი−ვარ. ა−ბა, რა ვუ−ყო?
ჩე−მი ღრი−ა−ლით აქ ვინ და−ვაფრ−თხო?!