ი−ყო ერ−თი კომბ−ლე,
ყავ−და ო−რი ცხვა−რი.
და ო−რივე ი−ყო,
თვი−ნი−ე−რი, წყნარი.

კომბ−ლე კომბ−ლებს თლი−და,
ჭე−რი ჰქონ−და სავ−სე.
მათ მ−წყემ−სებ−ზე ყიდ−და,
თავს ირ−ჩენ−და ასე.

ცხვრებს უშ−ვებ−და დი−ლით,
სა−ბა−ლა−ხოდ ტყე−ში.
თვი−თონ კომბ−ლებს თლი−და
და ა−წყობ−და ჭერში.

ეს ი−ცო−და დათვ−მა,
ეს ი−ცო−და მე−ლამ,
ეს ი−ცო−და ტუ−რამ,
ეს ი−ცო−და მგელ−მა.

თუმ−ცა ცხვრებ−თან მისვ−ლას
ვე−რა−ვინ ბე−დავ−და.
კომბ−ლეს ში−შით, ა−ბა,
მის ცხვრებს ვინ შე−ჭამდა.

მაგრამ მარ−ტო მგელ−მა
გა−ბე−და და ცხვრე−ბი
ი−სე გა−დაყ−ლა−პა,
არ და−ტო−ვა ძვლე−ბიც.

- არ მეს−მი−სო, - მგელ−მა -
კომბ−ლე რა კა−ცი−ა.
კომბ−ლები რად უნ−და,
თუ კი მამაცია.

ცხვრებს რომ ტყე−ში უშ−ვებს,
ჩვენ ა−რაფ−რად გვთვლი−სო.
ზის და არ−ხე−ი−ნად
სახლ−ში კომბ−ლებს თლისო.

ერ−თი გა−ბე−დოს და
და−მამ−ცი−როს ხალხ−ში.
მაძ−ღა−რიც რომ ვი−ყო,
გა−დავყ−ლა−პავ წამში.

ახლა, წა−ვალ, თო−რემ,
და−ღამ−დე−ბა მა−ლე.
ი−ეჭ−ვე−ბენ ჩემ−ზე,
თუ არ დავიმა−ლე.

ცხვრებს და−უ−წყებს ძებ−ნას,
ა−წი, კომბ−ლე ტყის პირს.
,,მგელ−მა შე−ჭა−მა−ო"
ყვე−ლა ჩემ−ზე იტყვის.

და მაძ−ღა−რი მუც−ლით,
გა−ძუნ−ძულ−და ტყის−კენ.
თუმ−ცა, კომბ−ლე, უკ−ვე
მი−დი−ო−და მისკენ.

და როს მგე−ლი შესვ−ლას
ა−პი−რებ−და ტყე−ში.
გზა მო−უჭ−რა მგელ−სა,
კომბ−ლემ კომბ−ლით ხელ−ში

- ა−ბა, მგე−ლო, მგე−ლო,
არ მე−ლო−დი მე−ო.
ვი−ცი ჩე−მი ცხვრე−ბი
შენ რომ შე−ჭამე−ო.

მესმის, ჩე−მი ცხვრე−ბის,
სუ−ნი ა−ვი−ღე−ო.
ცხვრე−ბი ა−მო−უშ−ვი,
პი−რი გააღეო.

თუ არ გინ−და თავ−ში,
რომ კომ−ბა−ლი ჩაგ−ცხო.
- გა−მო−უშ−ვებ, ო−ღონდ,
გ−თხოვ, არ მომკ−ლა კაცო!

არ მომკ−ლა და ნა−ხავ,
რო−გორ შე−ვიცვ−ლე−ბი.
ა−ი, ცო−ცხლე−ბი−ა,
ნა−ხე, შე−ნი ცხვრე−ბი.

სიხარულისაგან
კომბ−ლე აფრქ−ვევს ცრემლ−სა,
ე−ფე−რე−ბა ცხვრებს და
თან თითს უქ−ნევს მგელ−სა.

- ნუ−ღარ შე−ჭამ ჩემ ცხვრებს,
ნუ−ღარ ა−მა−ტი−რებ.
თო−რემ გე−ფი−ცე−ბი,
ა−ღარ გა−პა−ტი−ებ.