მკვეხარა მხატვარი

იკ−ვეხ−ნის ბი−ჭი ზუ−რა−ბი,
არ−სად არ მყავ−სო ბა−და−ლი,
ხე−ლო−ვა−ნი ვარ ნამდ−ვი−ლი,
სა−სი−ქა−დუ−ლო მხატ−ვა−რი.

მე−გობ−რებს, ყვე−ლას მო−ბეზრ−დათ
ზუ−რას ყბე−დო−ბა ფუ−ჭი,
და წინ და−უ−დეს ჩვენს მხატ−ვარს,
თეთ−რი ტი−ლო და ფუნ−ჯი.

აჰა!-გვაჩვენე მკვე−ხა−რავ,
თუ შე−გიძ−ლი−ა ხატ−ვა,
ძა−ლი−ან გვა−ინ−ტე−რე−სებს,
შე−ნი ნაშ−რო−მის ნახ−ვა.

ფიქ−რობს რა−ღა−ცის დახატ−ვას,
ზღვის, მთე−ბის ან−და ქე−დის,~
თუ არ აჩ−ვე−ნა ნა−ხა−ტი,
აწ ვე−ღარ დაიკ−ვეხ−ნის.

ხელ−ში ა−ი−ღო ფუნ−ჯი და,
ას−ვა−რა სა−ღე−ბა−ვე−ბი,
მთა და−ხა−ტა და მთის ქვე−მოთ,
ტბა−ში თავ−დაღ−მა ნა−ვე−ბი,

კლდეზე,ასწლოვან მუ−ხებ−სა,
და−უს−ხამთ ატ−მის კვირ−ტე−ბი,
და მათ ტო−ტებ−ზე გა−ლო−ბენ,
სპი−ლოს სი−დი−დის ჩი−ტე−ბი.

წი−თელ ყვი−თე−ლი ზებ−რე−ბი,
მინ−დორ−ში ძო−ვენ ტა−ლახ−სა,
ირ−მე−ბი ფეხ−ზე რქე−ბი−თა,
წყლის ნაცვ−ლად სვა−მენ ბა−ლახ−სა.

ცა−ზე მგე−ლუ−კა დაფ−რი−ნავს,
თევ−ზე−ბი ხტი−ან ნა−პირ−ზე,
იქ ვე−ფხვი, ბუ−ზის ო−დე−ნა,
ცდი−ლობს თავ−დასხ−მას ნა−ხირ−ზე.

ბეწ−ვის ხი−დიც კი და−ხა−ტა,
დათვი-არქეოპტერიქსი,
ეგ რა−ღა−ა−ო?- ი−ცი−ნის,
ზუ−რას ძმო−ბი−ლი თენ−გი−ზი.

უც−ქე−რენ მე−გობ−რე−ბი და
სამ−ყა−რო ნა−ხეს ა−ხა−ლი,
მთლად და−უ−წუ−ნეს ნაშ−რო−მი,
ა−ტე−ხეს აყალ-მაყალი.

ჰკი−თხეს მკვე−ხა−რა ზუ−რი−კოს,-
გვი−თხარ რა და−გი−ხა−ტი−ა?-
ღრუბ−ლე−ბი−ა თუ სახ−ლე−ბი,
ეგ მე−ლა−ა თუ ბა−ტი−ა?

და−იბ−ნა ჩვე−ნი მხატ−ვა−რი,
და სი−ტყვე−ბი ა−ე−რი−ა,
მხატვ−რო−ბის ნი−ჭი რომ არ აქვს,
ეს დღე−სა−ვით ნა−თე−ლი−ა.

შერცხვა,გაწითლდა, და−აგ−დო,
ფუნ−ჯი და სა−ღე−ბა−ვი,
ა−ლუღ−ლუღ−და და ა−ტირ−და,
მათ წინ დაჰ−ხა−რა თა−ვი.

ბავშ−ვე−ბი მი−უ−ახ−ლოვდ−ნენ,
ზუ−რამ სი−მორ−ცხვეს სძლი−ა,
უ−თხრეს, რომ ა−ღარ შეჰ−პირ−დეს,
რაც მას არ შე−უძ−ლი−ა.

მკვე−ხა−რო−ბა და ტრა−ბა−ხი,
ა−რის თვი−სე−ბა ცუ−დი−ო,
თუ კა−ცი გქვი−ა კა−ცუ−რი,
და გხუ−რავს თავ−ზე ქუ−დი−ო.