დამ−ტი−პი−ტო, დიმ−ტი−პი−ტო,
დამ−ტი−დიმ−ტი - და−რო!
უ−პარ−ტყუ−ნებს დოლს დი−ლი−დან
ტა−რი−ე−ლი - ტა−რო,
თან ი−ძა−ხის:
მო−მის−მი−ნეთ,
რა მე−დო−ლე ვა−რო!

კი, ბა−ტო−ნო, მო−ვუს−მი−ნეთ...
არც სიმ−ღე−რა, არც დავ−ლუ−რი,
სულ ეს ი−ყო - შინ და გა−რეთ,
დოლს გაჰ−ქონ−და პარ−ტყა−პურ−ტყი...

ტა−როს დო−ლის დიმტიდა−რო,
მო−ის−მი−ნეს ტყე−შიც თურ−მე.
ციყ−ვი ამ−ბობს:
`მაგ უქ−ნა−რას დო−ლის პარ−ტყუნს
რო−გორ უს−მენთ, უ−ი−მე−ე?!~

სა−არ−წი−ვეთ−ში მიც−ვივდ−ნენ მდურვა-ფხაკუნით კურ−დღლე−ბი:
`მაგ წა−რა−მა−რა პარ−ტყუნ−ში ვერ ვა−ძი−ნებ−თო ბა−ცა−ცებს,
თვა−ლი რომ ჩვენ−ზე გი−ჭი−რავთ, მი−დით, და თუ მაგ−რე−ბი ხართ,
ტა−რო ბიჭს დო−ლი ას−წაპ−ნეთ!~

ვინ ი−ფიქ−რებ−და თუ დათვ−საც დას−ჩემ−დე−ბო−და ბუ−ზღუ−ნი:
`მაგ დო−ლის დიმ−ტი−პი−ტოსგან, თავ−ში გა−მი−დის ზუ−ზუ−ნი,
არ იქ−ნა, სწო−რედ მას ა−ქეთ ვე−ღარ გავ−სულ−ვარ წაბლ−ზე,
არ მი−მიყ−ვა−ნოს, უ−თხა−რით, თო−რემ იმ დიმ−ტი−პი−ტოდამპიტოს,
ჩა−მო−ვა−ფხრი−წავ თავ−ზე!~

ა−რი−ქათ! -
დაჰკ−რა ფე−ხი და მე−ლი−ა ბიჭ−თან მი−ვარ−და შუშ−პა−რით:
`- ა−სე და ა−სე ვუ−ზა−მო, მი−დი ბიჭ−თანო და უ−თხა−რი!~
- არ გირ−ჩევ დათვ−თან მტე−რო−ბას, სიფრ−თხი−ლე გმარ−თებს დი−დი,
ა−დე, ა−ი−ღე ეგ დო−ლი და მე−ლი−ებს გვა−ჩუ−ქე, მი−დი,
შენც და−ის−ვე−ნებ, ჩვენც და−ვის−ვე−ნებთ,
დო−ლიც და−ფხრე−წას ასც−დე−ბა,
დათ−ვი კვლავ წა−ვა წაბლ−ზე და,
ვი−თომ ა−რა−ფე−რიც არ ხდე−ბა.

დამ−ჯე−რი ბი−ჭი გა−მოდ−გა
ჩვე−ნი მე−დო−ლე ტა−რო,
დათ−ვი რომ დაკვ−რას მიკრ−ძა−ლავს, რი−სი მე−დო−ლე ვა−რო,
- ა−ჰა, ბა−ტო−ნო, წა−ი−ღე,
რა მოხ−და, დი−დი ამ−ბა−ვი,
ო−ღონდ დათვს ა−სე უ−თხა−რი:
ი−ცო−დეს, მეც გა−ვიზრ−დე−ბი და
ნა−ხოს, თუ არ გა−ვუ−ტე−ხო, თა−ვი!..