არ უკიჟინო, სატრფოო, შენსა მგოსანსა გულისთქმა

არ უ−კი−ჟი−ნო, სატრ−ფო−ო, შენ−სა მგო−სან−სა გუ−ლისთქ−მა:
მოკვ−დავ−სა ე−ნას არ ძა−ლუძს უკვ−დავ−თა გრძნო−ბათ გა−მოთქ−მა!

მინ−და მზე ვი−ყო, რომ სხივ−ნი ჩემთ დღე−თა გარ−სა−მო−ვავ−ლო,
სა−ღა−მოს მისთ−ვის შთა−ვი−დე, რომ დი−ლა უფ−რო ვა−ცხოვ−ლო.

მინ−და რომ ვი−ყო ვარსკვ−ლა−ვი, გან−თი−ა−დი−სა მორ−ბე−დი,
რომ ჩემს აღ−მოსვ−ლას ე−ლოდ−ნენ ტყე−თა ფრინ−ველ−ნი და ვარ−დი.

მინ−და შენ ი−ყო, სატრ−ფო−ო, მშვე−ნი−ე−რი−სა ცის ცვა−რი,
რომ გა−ნა−ცო−ცხლო, შა−ვარ−ნო, მდე−ლო, სი−ცხი−თა დამჭკ−ნა−რი,

რომ მხო−ლოდ მზი−სა ცი−ა−გი მას დი−ლის ნამ−სა იშ−რობ−დეს,
და, ერ−თად შეს−ხი−ვე−ბულ−ნი, შვე−ბას მოჰ−ფენდ−ნენ სი−ცო−ცხლეს!

ა−რეს ავ−სებ−დენ სი−ა−მით, მცე−ნა−რეთ გან−მა−ცხოვ−ლებ−ლად,
იყვ−ნენ მა−რა−დის, უხს−ნე−ლად, სოფ−ლი−სა გან−სა−თა−ვებ−ლად!

ნუ თუ ამ სუ−ლის წა−დილ−საც ჰრქვა სიყ−ვა−რუ−ლი სხვა−თა−ებრ?
მა−შინ მზეც უსხივ-უცეცხლოდ შე−იძ−ლებს ნათ−ვას ვარსკვ−ლა−ვებრ;

მა−შინ ვარ−დიცა გან−თი−ადს ვერ−ღა−რა გარ−და−ი−შა−ლოს
და ცი−სა ცვარ−მან მდე−ლოი არ−ღა−რა გა−ა−ბი−ბი−ნოს.

მა−შინ შენც სხვა−თა მოკვ−დავ−თა ბა−ნო−ვანთ მი−ემს−გავ−სე−ბი!
მაშ რად ერ−ჩე−ვი მათ შო−რის და ცი−ურთ და−ე−და−რე−ბი?..

მაგ−რა−მა მშვე−ნი−ე−რე−ბა გაქვს, ცი−სი−ე−რო, უხრწ−ნე−ლი,
და ჩემ−თა გრძნო−ბათ შენ−და−მი ვერ დასდ−ვან კაც−თა სა−ხე−ლი!