ჩვილი

მიყ−ვარს, მიყ−ვარს, მე ტიკ−ტი−კი ჩვი−ლის ყრმის,
მიყ−ვარს სმე−ნა უც−ნა−უ−რი−სა მის ხმის,
ო−დეს ი−გი ე−ნი−თა სა−სუ−ფევ−ლის
უ−ა−ლერ−სებს წი−აღ−თა თა−ვის მშობ−ლის!

მის სო−ფე−ლი უზ−რუნ−ვე−ლო−ბით შე−ნობს;
გარ−და დე−დის ა−ლერ−სი−სას არ−რას გრძნობს;
ნე−ბივ−რო−ბით და ღი−მი−ლით სულდგ−მუ−ლობს;
ყო−ველ−სა−ვე შე−უ−პოვ−რად მჭვრე−ტე−ლობს.

ა−რა ფიქ−რობს ი−გი თა−ვისს ცხოვ−რე−ბას,
არ გა−ნიც−დის ი−გი სა−წუთ−როს ვნე−ბას;
ი−გი თა−ვის სა−ნუკ−ვე−ლი−თა შო−ბით
ა−მუ−ნა−თებს თვის−თა მშო−ბელთ პი−რი−ქით.

ი−ტიკ−ტი−კე ე−ნი−თა უ−სუ−სუ−რის,
ი−ტიკ−ტი−კე, ვიდ−რე ჟა−მი დაგ−ხა−რის,
ვიდ−რემდის ხარ, ყრმა−ო, თა−ვისუფალი,
არ გიცვ−ნი−ა სო−ფე−ლი მომ−ღე−რა−ლი!