ღმერ
−თო მა
−მა
−ო, მო
−მი
−ხი
−ლე ძე შეც
−დო
−მი
−ლი
და გან
−მას
−ვე
−ნე ვნე
−ბა
−თა
−გან ბოროტ-ღელვილი!
ნუ
−თუ მა
−მა
−სა არ
−ღა ჰქონ
−დეს გულის-ტკივილი,
ო
−დეს ი
−ხი
−ლოს გან
−საც
−დელ
−ში შემ
−ცო
−დე შვი
−ლი?
ჰო
−ი, სა
−ხი
−ე
−რო, ნუ წარ
−ვიკ
−ვეთ მე სა
−სო
−ე
−ბას:
პირ
−ველ უ
−მან
−კომ თვით ა
−დამ
−მაც სცო
−და შენს მცნე
−ბას,
უმსხ
−ვერპ
−ლა წა
−დილს სა
−მო
−თხი
−სა მშვე
−ნი
−ე
−რე
−ბა,
გარ
−ნა ი
−ხი
−ლა სა
−სუ
−ფევ
−ლის მან ნე
−ტა
−რე
−ბა.
ცხოვ
−რე
−ბის წყა
−როვ, მასვ წმინ
−და
−თა წყალ
−თა
−გან შენ
−თა,
და
−მინთ
−ქე მათ
−ში სალ
−მო
−ბა
−ნი გუ
−ლი
−სა სენ
−თა!
ა
−რა დაჰქ
−რო
−ლონ ნავ
−სა ჩემ
−სა ქარ
−თა ვნე
−ბი
−სა;
ა
−რამედ მო
−ეც მას სად
−გუ
−რი მყუდ
−რო
−ე
−ბი
−სა!
გულთა-მხილავო, ცხად არს შენ
−და გუ
−ლი
−სა სიღ
−მე:
შენ უ
−წი
−ნა
−რეს ჩემ
−სა უ
−წი, რას ვიზ
−რა
−ხო მე,
და - ჩემ
−თა ბა
−გეთ რა
−ღა და
−უშთთ შენ
−და სათქ
−მე
−ლად?
მა
−შა დუ
−მი
−ლიც მი
−მით
−ვა
−ლე შენ
−დამი ლოც
−ვად!