შე−ნი ფეს−ვე−ბის წყა−როდ მაქ−ცი−ე,
შე−ნი ზე−და−შის მას−ხუ−რე წვე−თი,
შე−ნი გმი−რე−ბის დე−დად მი−წა−მე,
ჩემთ−ვის შე−ნა ხარ ღვთი−უ−რი მ−წყემ−სი!

ჩა−მაც−ვი მთე−ბის ნის−ლის პე−რან−გი,
ფა−რად მაკ−მი−ე წი−ნა−პართ სუ−ლი,
ცის−ნა−მის წვე−თად გადამაქ−ცი−ე,
რომ და−გიმშ−ვი−დო ნატ−კე−ნი გუ−ლი!

სა−ჯიხ−ვე−ებ−ზე ფე−ხით მა−ტა−რე,
ა−მაყ−ვა−ვი−ლე მთებ−ში ღვი−ე−ბად,
შე−ნი სი−ცო−ცხლის ფერფ−ლად მაქ−ცი−ე,
გულს ჩა−გეკ−რო−ბი კო−ნა ი−ე−ბად!