თხი−ლის ბღში შე−ვი−პა−რეთ,
მე, შო−თა და ქე−თი−ა,
ხეს ტო−ტე−ბი და−ვა−ტე−ხეთ,
გაგ−ვიბ−რაზ−და ბე−ბი−ა.

ეს რომ ბე−ბომ და−ი−ნა−ხა,
გა−უბ−რაზ−და ქე−თი−ას,
ნედ−ლი თხი−ლი სულ მო−გა−ვა,
უ−ცა−ცხა−ნა ქე−თი−ას.

-ა−სე, რო−გორ შე−იძ−ლე−ბა,
ხეს მო−ტე−ხო ტო−ტი−ა,
ღმერ−თო ა−მის გამ−კე−თე−ბელს,
ტვი−ნი სა−და ჰქო−ნი−ა?!

თავ−დახ−რი−ლი, გა−სუ−სუ−ლი,
ვდგა−ვართ დარ−ცხვე−ნი−ლე−ბი,
ბე−ბო ქო−ქო−ლას რომ გვაყ−რის,
უ−ცახ−ცა−ხებს ხე−ლე−ბი.

რო−გორც იქ−ნა და−იმშ−ვი−და,
გუ−ლი გულ−ზე თბი−ლი−ა,
თხი−ლი მა−ინც დაგ−ვი−რი−გა,
ჩვენ−მა ტკბილ−მა ბე−ბი−ამ.