იქით ნუში, აქეთ ნუში…

ი−ქით ნუ−ში, ა−ქეთ ნუ−ში,
და−ხეთ−ქი−ლი ბრო−წე−უ−ლი,
ი−სევ ა−ლუ−ჩე−ბის ბუ−ში
და ატ−მე−ბის ძო−წე−უ−ლი.

გა−და−უგ−დე ნი−ავს ყე−ლი,
სი−ო მოჰქ−რის შე−ბინ−დე−ბის.
მო−ის−მი−ნე წი−ნან−დე−ლი
გაჟრ−ჟო−ლე−ბა სი−მინ−დე−ბის.

შო−რით ე−ლავს ჩვე−ნი თეთ−რი
კოშ−კის ძვე−ლი გა−ლა−ვა−ნი,
წი−ნა−პარ−თა ჩვენ−თა ხვედ−რი -
მა−თი მი−წა და სა−ვა−ნე.

და−ვუბ−რუნ−დეთ... უნ−დო−ბარ სულს
თით−ქო კა−რი და−რა−ზო−დეს,
შენ ნუ მკი−თხავ მა−ინც წარ−სულს,
არც მე გკი−თხავ ა−რა−სო−დეს.