ბე−ბო ხში−რად მი−კე−რავს
ფერად-ფერად კა−ბებს,
მაგ−რამ რა ქნას, უ−ჩე−მოდ
ნემს−ში ძაფს ვერ ა−გებს.
“- შენ ხომ ხე−დავ კარგადო”,
წამ−ში მას−თან მიხ−მობს,
რა−მით უნ−და ვუშ−ვე−ლო
უკ−ვე გუ−ლი მიგრძ−ნობს.
დამ−ნა−შა−ვე არ ა−რის
ბე−ბოს ო−რი თვა−ლი,
ნემ−სე−ბი−ა პა−ტა−რა,
გა−მიწ−ვა−ლა ქა−ლი.
ბო−ლოს გზაც გა−მოვ−ნა−ხე,
რაც ამ საქ−მეს შვე−ლის,
და−ე−თანხ−მა ბე−ბი−კოც,
მო−მი−წე−რა ხე−ლი.
ბე−ბო ჩემთ−ვის და−ა−ცხობს
ნამ−ცხვრებ−სა და კექ−სებს,
მე კი გა−მო−ვუ−გო−ნებ
უ−ზარ−მა−ზარ ნემ−სებს.
ზოგადი ინფორმაცია
ავტორებისთვის
ბავშვის სახელები
საინტერესო